ปวดหัวขึ้นมากกว่าเดิม’
‘ก็ทำใจอย่างไรเล่าสหายรัก ฮ่า ๆ’ เต่าตัวน้อยพูดกลั้วเสียงหัวเราะ หนิงอันได้แต่กลอกตาไปมา
และไม่เพียงแต่คุณหนูจวนแม่ทัพผู้นี้ที่มาเป็นแขกประจำจวนหยู เพราะแม้แต่ซูหนี่ว์กับสหายของนางอีกสองคนต่างก็พากันมาเยือนที่นี่เป็นประจำเช่นเดียวกัน
ซึ่งเรื่องนี้ได้ทำให้เด็กสาวทั้งห้ากลายเป็นสหายกันไปโดยปริยาย และไม่ว่าหนิงอันจะขยับกายไปทางไหนพวกนางอีกสี่คนก็มักจะตามติดไปด้วย410
อย่างเช่นตอนนี้ที่พวกนางกำลังช่วยหนิงอันทำปุ๋ยดินแม้ว่ามันจะเหม็นและสกปรกก็ตาม กระนั้นพวกนางก็หาได้รังเกียจ “พวกท่าน ไม่จำเป็นต้องช่วยข้ากับน้องชายก็ได้นะเจ้าคะมันสกปรก” หนิงอันกล่าวขึ้นอย่างเกรงใจ
“ไม่เป็นไร เจ้าทำได้ พวกเราก็ย่อมทำได้เช่นกัน” จบประโยคของซูหนี่ว์ยังไม่ทันที่หนิงอันจะตอบโต้ ก็ได้มีเสียงทุ้มของบุรุษผู้มักจะเข้าออกที่แห่งนี้เป็นประจำตอบขึ้นมาแทน
“ในเมื่อพวกนางอยากทำ เหตุใดต้องไปปฏิเสธ ว่าแต่ทำไมพวกเจ้าถึงพากันมาที่นี่ได้แทบจะวันเว้นวัน” เหลียนเซียวมู่ตงเดินนำมือไพล่หลังเข้ามาอย่างองอาจถามขึ้นโดยไม่เจาะจงด้วยนํ้าเสียงแสดงความสงสัย
หนิงอันจึงได้ย้อนชายหนุ่มออกไปแทนเด็กสาวทั้งสี่คน“ท่านเองก็มาทุกวันไม่ใช่หรือ ยังจะไปถามพวกนางอีก”
ดรุณีน้อยทั้งสี่แม้จะทราบดีว่าคนทั้งสองมีความสนิทสนมกันมากก็ตาม แต่กระนั้นพวกนางก็อดตกใจไม่ได้ที่ได้ยินคำโต้เถียงของหนิงอันที่มีต่อบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าไม่ชอบสตรี
