ล้ว….
“ที่ท่านอาหยูพูดมานั้นไม่ผิดขอรับ ทว่าอันอันเองก็หาใช่ด้อยไปกว่าใคร ไม่ว่าจะฝีมือเชิงยุทธหรือปฏิภาณ” เหลียนเซียวมู่ตงพูดขึ้นโดยที่สายตาไม่ได้ละไปจากร่างของเด็กสาว ที่บัดนี้เจ้าตัวได้วาดเท้าขึ้นไปนั่งบนหลังอาชาตัวใหญ่อย่างสง่างาม
ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่พากันจับจ้องไปทางสนาม เสียงประกาศการเริ่มการทดสอบก็ดังขึ้น
ม้าทั้งสองออกตัววิ่งพร้อมกัน หนิงอันเมื่อมองเห็นเป้าธนูห่างออกไปไม่ไกล เจ้าตัวก็เตรียมยกธนูของตนขึ้นและเมื่อจงเซ่อวิ่งถึงเป้าหมายเด็กสาวก็ดึงคันศรและปล่อยลูกธนูออกไปอย่างรวดเร็ว
ปัก! ธนูดอกแรกเข้าใจกลางเป้าได้อย่างแม่นยำเช่นเดียวกับคุณหนูหลางกุยฮวา
ม้าทั้งสองตัวต่างยังคงวิ่งด้วยความเร็วสมํ่าเสมอผลัดกันตามผลัดกันนำ ถึงกระนั้นก็ยังวิ่งได้มั่นคง จนกระทั่งมาถึง399
เป้าหมายที่สองคราวนี้เป็นคุณหนูจวนแม่ทัพเป็นฝ่ายยิงขึ้นก่อนและสิ่งที่นางทำก็ต่างนำพาให้ผู้ชมพากันตื่นตะหนก
เมื่อธนูที่ปักอยู่บนเป้าหมายมีสองดอกจากการประกาศของผู้ตัดสินหญิงสาวจึงยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ
ทางด้านหนิงอันที่เป็นผู้บังคับจงเซ่อตามหลังอยู่หนึ่งช่วงตัวเมื่อนางมองเห็นเป้าหมาย
เด็กสาวจึงได้ยกธนูและดึงคันศรขึ้น ปัก! แม้จะเป็นเพียงลูกธนูดอกเดียวกระนั้นก็ยังคงอยู่ตรงกลางเป้าราวจับวาง
หลางกุยฮวาได้แต่ยิ้มหยันให้กับเด็กสาวผู้ที่กำลังควบม้าตามหลังมาไม่ไกล “ท่านพี่อันอันจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ ตอนนี้คุณหนูหลางเหล
