ือธนูอีกสองดอกนางก็จะชนะแล้วซึ่งแตกต่างจากอันอันที่ยังเหลือธนูอยู่ถึงสี่ดอกทีเดียว” หยวนฟานพูดขึ้นอย่างกังวล
“เจ้าอย่าได้เป็นห่วงเลย แม้ว่าลูกของเราจะเหลือลูกธนูมากกว่าแต่ว่านางเองก็ยิงเข้ากลางเป้ามาทุกดอก” คำปลอบของหยูเจียงหาได้ทำให้ภรรยาของตนรู้สึกดี
แต่ใครจะไปคาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์ชวนน่าหวาดเสียวขึ้นเมื่อจู่ ๆ ม้าของคุณหนูหลางเกิดพยศขึ้นมาใน400
ขณะที่นางกำลังดึงคันศรจึงทำให้ลูกธนูของนางพลาดเป้าอีกทั้งยังต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดในการบังคับม้า
ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่หนิงอันกำลังปล่อยลูกธนูสองดอกออกไป และเมื่อเจ้าตัวหันหน้ามาเห็นภาพตรงหน้า
เด็กสาวก็รีบให้จงเซ่อวิ่งเข้าไปใกล้ม้าของหญิงสาวคนนั้นทันที หลางกุยฮวาที่กำลังพยายามบังคับม้ารู้สึกอกสั่นขวัญแขวนมือของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อเช่นเดียวกับใบหน้านวล
‘กุยเฮยมันเกิดอะไรขึ้น’ หนิงอันถามขึ้นอย่างสงสัย ‘ม้าตัวนั้นมองเห็นหนูมันก็เลยตื่น’ เต่าตัวน้อยพูดขึ้นเสียงเรียบ
‘หนู! จู่ ๆ มันโผล่ออกมาได้อย่างไร’ ‘ใครจะไปรู้ แต่ที่แน่ๆ ในตอนนี้เจ้ารีบช่วยนางก่อนเถอะหาไม่หากนางตกม้าขึ้นมาคงจะไม่น่าชม’ กุยเฮยรีบพูดเตือน เมื่อเจ้าตัวเริ่มเห็นว่าหญิงสาวคนนั้นข้อนิ้วเริ่มขาวซีดและม้าตัวใหญ่กำลังจะยกขาหน้าของมัน
“จงเซ่อ วิ่งไปเทียบอยู่ข้างม้าตัวนั้น และรักษาความเร็วให้สมํ่าเสมอนะ ข้าจะยืนบนหลังของเจ้าเพื่อดึงนางออกจากหลังม้าตัวนั้น” จงเซ่อส่งเส
