้อยได้เล่นใหญ่นอกเหนือจากการช่วยเหลือสหายโดยการทำให้ลูกธนูสองดอกสุดท้ายของหนิงอันลอยออกจากกระบอกไม้ไผ่ที่อยู่ด้านหลังของเจ้าตัว
เต่าตัวเล็กได้ใช้ลมบังคับให้ลูกธนูทั้งสองดอกนั้นลอยไปปักอยู่กลางเป้าสีแดงอย่างพอดิบพอดี
‘เฮยเฮยเจ้าค่อย ๆ วางข้าลงยืนที่พื้นได้แล้ว’ หนิงอันผู้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ด้านหลังพูดขึ้น ‘ตามคำขอสหาย’
หลังจากที่หนิงอันยืนบนพื้นได้มั่นคง เจ้าตัวจึงได้คลายอ้อมกอดของตนออก
“ขะ..ขอบใจ” หลางกุ้ยฮวาพูดขึ้นเสียงสั่น ใบหน้าของนางยังคงไร้สีเลือด “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” สิ้นสุดคำพูดนี้ของหนิงอัน403
เหลียนเซียวมู่ตงผู้ที่วาดเท้าลงจากอาชาตัวใหญ่ได้วิ่งเข้าไปจับบ่าของคนตัวเล็กโดยร่างกายของเขาแทบจะชนกับร่างกายอันบอบบางของหลางกุ้ยฮวา
“อันอัน! เจ้าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ข้าหัวใจตกไปอยู่แทบเท้าทีเดียว” นํ้าเสียงของเขาบ่งบอกได้ว่าคนพูดรู้สึกหวาดกลัวเพียงใด
“ข้าปลอดภัยดีเจ้าค่ะ ร่างกายไม่มีส่วนใดบุบสลาย” หนิงอันยกยิ้มตอบอย่างทะเล้น
“เจ้ายังยิ้มได้อีกนะ คราวหน้าคราวหลังเจ้าอย่าได้หาทำเรื่องชวนหวาดเสียวเช่นนี้อีกได้หรือไม่” เหลียนเซียวมู่ตงกล่าวตำหนิ ใบหน้าของชายหนุ่มซีดเผือดมือของเขาที่จับไหล่ของหนิงอันยังคงสั่น
“ข้าไม่อาจรับปากท่านได้เพราะว่าไม่รู้อนาคต แต่เอาเป็นว่าหากไม่มีเหตุการณ์เช่นนี้อีกข้าจะไม่ทำดีหรือไม่” คำพูดของหนิงอันยังไม่ทันที่เหลียนเซียวจะเป็นผู้ตอบ
“ไม่ได้! เจ้ารู้ห
