รือไม่แม่เกือบจะเป็นลม” หยวนฟานส่งเสียงดังมาก่อนตัว “ใช่! ข้าทั้งสองเห็นด้วยกับมารดาเจ้า คราว404
หลัง หากมีคนมาลองดีกับเจ้าแล้วดูแลตนเองไม่ได้ เจ้าก็หัดทำตัวแล้งนํ้าใจเสียบ้าง” ฉู่เกอพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ
หลางกุ้ยฮวานํ้าตาคลอหน่วยแม้ว่านางจะเกิดมาในตระกูลแม่ทัพก็ตาม แต่ทว่านางก็ยังคงเป็นเพียงดรุณีน้อยคนหนึ่ง
พอมาได้ยินคำพูดเช่นนี้และยังเพิ่งจะผ่านพ้นความเป็นความตายมาได้อย่างหวุดหวิดเจ้าตัวจึงอดกลั้นนํ้าตาเอาไว้ไม่ได้
“ข้าเห็นด้วยกับท่านอาจารย์ฉู่ เจ้าควรจะเพิกเฉยต่อคนที่คิดร้ายกับเจ้าบ้างอย่าได้มีเมตตากับเขาไปเสียหมด” เหลียนเซียวมู่ตงพูดขึ้นพลางปรายตามองไปทางหญิงสาวที่กำลังยืนร้องไห้ดั่งดอกหลีฮวาต้องหยาดฝน
“ซื่อจื่อจะไม่พูดรุนแรงเกินไปหน่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ”นํ้าเสียงดุดันค่อนข้างห้วนพูดขึ้นหลังจากได้ยินคำกล่าวของเหลียนเซียวมู่ตง
“หืม? ที่ข้าพูดนั้นแรงตรงไหน เพราะมันเป็นเรื่องจริงล้วนๆ เลยต่างหาก” ทั้งนํ้าเสียงและสีหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความยียวน405
