ได้แล้ว” “ถ้าอย่างนั้นกระหม่อมก็ไม่เกรงใจนะพ่ะย่ะค่ะ เป็นตามที่พระองค์เข้าใจ”
“ที่เราทำเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล ทั้งเจ้าและเสี่ยวอันคงจะไม่ได้โกรธเราใช่หรือไม่” เทียนชุนเยว่หลงลิ่วถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมา
“กระหม่อมกับนางไม่บังอาจโกรธพระองค์หรอก เพียงแต่ข้าน้อยมีเรื่องต้องการแลกเปลี่ยนพ่ะย่ะค่ะ หวังว่าพระองค์จะยินยอม” เหลียนเซียวมู่ตงเองก็ไม่อ้อมค้อมเช่นกัน
“หืม? เจ้าลองว่ามาดูหากเราทำได้ย่อมต้องชดเชยให้นาง”
“หากหนิงอันพิสูจน์ตัวเองได้ว่านางเป็นผู้มีความสามารถจริง ผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จะต้องขอโทษนางอย่างจริงใจอีกทั้งยังจะต้องยกย่องนางและจะไม่หาเรื่องมาให้นางปวดหัวอีกหากว่าเขายังไม่หยุดอย่าหาว่ากระหม่อมไร้ไมตรี”
“ได้เรารับปากเจ้าเรื่องนี้เราจะเอ่ยปากเตือนคนผู้นั้นเองซึ่งเราเองก็เห็นดีด้วยกับเจ้าและถ้าเมื่อไหร่คนผู้นั้นยังไม่ยอมแพ้จะเป็นเรานี่แหละที่ออกหน้าให้นางเองโดยไม่ต้องรอให้ถึงมือเจ้า”384
“ขอบพระทัยฝ่าบาท ถ้าอย่างนั้นกระหม่อมขอทูลลา”หลังจากเขาพูดจบชายหนุ่มก็เดินจากมาทิ้งให้ชายหนุ่มผู้เป็นใหญ่ยกยิ้มอยู่เบื้องหลัง (เจ้าเด็กนี่ไม่เคยที่จะเดือดร้อนเรื่องของใครมาก่อนเลยสักครั้ง แต่พอเป็นเรื่องของเด็กคนนั้นทีไร เจ้าตัวกลับทุกข์ร้อนจนเกินควรช่างน่าสงสัยเสียจริง ๆ อย่างนี้ข้าคงต้องนำเรื่องนี้ไปเล่าสู่ชายาสุดที่รักของเราฟังซะแล้ว)
หนึ่งเดือนต่อมาในที่สุดวันทดสอบของหนิงอันก็มาถึงสถานที่การจ
