้าจะเอามือออกจากบ่าของเขาได้หรือยัง”เหลียนเซียวมู่ตงส่งเสียงดังขึ้นมาอย่างหงุดหงิด
“อ่ะ! ขออภัย” หนิงอันกล่าวขอโทษเด็กหนุ่มคนนั้นก่อนที่นางจะเดินกลับไปนั่งยังกลางลานตามเดิม
แม้ความสามารถของหนิงอันจะเป็นที่ประจักษ์แล้วกระนั้นชายวัยกลางคนผู้นี้ก็ยังไม่คิดจะยอมแพ้ ดังนั้นเจ้าตัวจึงต้องการหาวิธีทำให้ หนิงอันขายหน้าออกมาให้จงได้
“ท่านหมอหยูข้าอยากให้ท่านทดสอบการยิงธนูบนหลังม้า ซึ่งการทดสอบนี้จะเป็นการทดสอบสุดท้ายและถ้าหากท่านทำได้392
ข้าจะเชื่อว่าท่านเป็นผู้มีความสามารถสำหรับตำแหน่งนักปราชญ์หญิงแห่งแผ่นดินจริงและข้าจะขอขมาต่อท่านรวมถึงจะยกให้ท่านเป็นผู้จัดการคิดบททดสอบของขุนนางในครั้งต่อ ๆ ไปอีกด้วย” คำพูดของคนผู้นี้ทำให้เกิดเสียงดังอย่างเซ็งแซ่ฟังไม่ได้ศัพท์จากคนมากมายทีเดียว
แต่สำหรับหนิงอันนั้น… (ถามข้าสักคำก่อนไหมว่าต้องการสิ่งที่เจ้าพูดมาหรือเปล่า) เด็กสาวคิดพลางกลอกตามองบน
“หากข้าทำได้ข้าไม่ต้องการตำแหน่งอะไรทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่ต้องการก็คือพวกท่านเลิกยุ่งกับข้าก็พอหรือจะให้ข้ามาเป็นที่ปรึกษาชั่วคราวก็ได้ส่วนตำแหน่งอื่น ๆ รวมถึงการขอขมาจากท่านข้าไม่ต้องการ”
หลังจากเด็กสาวพูดจบเทียนชุนเยว่หลงลิ่วก็เป็นผู้ประกาศออกมาเสียงดังทำให้ไม่มีใครกล้าเอ่ยค้าน “เราให้ตามคำขอของเจ้า ท่านขัดข้องหรือไม่ใต้เท้าอู๋”
“กระหม่อมน้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” “ขอบพระทัยฝ่าบาทเพค่ะ” คนทั้งสองต่างพูดขึ้นมาพร้
