ได้ยินเสียงประกาศเริ่มการแข่งขัน หนึ่งในอาจารย์ของสำนักศึกษาก็ทำการตั้งปัญหาขึ้นมา หนิงอันไม่ต้องคิดให้ยุ่งยากเจ้าตัวก็ส่งเสียงตอบออกมาอย่างรวดเร็ว
และไม่ว่าอาจารย์คนนี้จะพลิกแพลงปัญหาอย่างไรหนิงอันก็ยังคงตอบออกมาอย่างรวดเร็วตามเดิม (นี่มันคณิตศาสตร์ระดับเด็ก ประถมชัด ๆ ข้าง่วงแล้วนะ)
ส่วนเด็กหนุ่มผู้ที่เป็นคู่แข่งของหนิงอันใบหน้าของเขาเริ่มที่จะดูไม่ได้เสียแล้ว หนิงอันมองใบหน้าของเขาที่คล้ายจะร้องไห้เจ้าตัวก็เกิดการเห็นใจ (ช่วยสักหน่อยก็ได้ถึงยังไงหากในยุคปัจจุบันเด็กคนนี้ก็น่าจะอยู่ไม่เกินมัธยมต้น) เร็วเท่าความคิดหนิงอันจึงได้สอนเด็กหนุ่มให้รู้จักการคูณโดยไม่ต้องใช้ลูกคิด
“เจ้าต้องนำตัวเลขนี่ไปคูณกับตัวนี้จากนั้นก็มาทำแบบนี้อย่างนั้นแหละอืมถูกต้องแล้วแต่วิธีการแบบนี้เจ้าจะต้องจำตัวเลขให้ได้เอาไว้หากมีเวลามากกว่านี้แล้วถ้าเจ้าอยากเรียนรู้ค่อยมาหาข้าก็แล้วกัน”391
เด็กหนุ่มคนนั้นรู้สึกซาบซึ้งในนํ้าใจที่เด็กสาวมีให้กับตนเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นเขาจึงวางลูกคิดของตนลงและประกาศออกมาเสียงดัง “ข้าขอยอมแพ้ขอรับ”
“ขอบใจเจ้า” หนิงอันยกมือตบบ่าของเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างลืมตัวทำให้หนุ่มน้อยวัยใสใบหน้าแดงกํ่าด้วยความอาย“หามิได้ขอรับถึงอย่างไรข้าก็แพ้ท่านอยู่แล้ว” เด็กหนุ่มกล่าวออกมาไม่เต็มเสียงใบหน้าขาว ๆ ของเจ้าตัวแดงไปถึงหู (เด็กน้อยยุคโบราณนี่ช่างน่ารักเสียจริง ๆ) หนิงอันคิดอย่างเอ็นดู
“อันอัน! เจ
