นพยุงไว้ได้ทันเกรงว่าคนผู้นี้จะต้องล้มลงไปกับพื้นหินเป็นแน่
“พวกเราหาใช่ล่วงเกินเซียนอย่างนางแล้วจริง ๆ หรอกนะทะ..ทำอย่างไรกันดีหากว่านางเกิดผูกใจเจ็บแล้ว…” ชายคนที่ช่วยพยุงเขาพูดขึ้นอย่างหวาดกลัว
“ข้าไม่เชื่อเรื่องเหลวไหลพวกนี้หรอก ยังไงการทดสอบก็จะต้องดำเนินต่อไป” ถ้อยคำนี้ทำให้ผู้คนต่างมองไปทางคนพูด389
ราวกับไม่อยากเชื่อหู และต่างคิดเหมือนกันว่าคนผู้นี้ต้องการอะไรแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวยังไม่พออีกหรือ
“ได้ แต่ข้าขอเตือนว่าท่านควรเตรียมใจของตนเอาไว้ให้ดี” หนิงอันนำภาพของตนมาม้วนเก็บในขณะพูดจากนั้นนางก็รอว่าชายวัยกลางคนผู้นี้จะให้นางทำอะไรอีก
“ต่อไปเป็นการแข่งขันคำนวณ การแข่งในครั้งนี้เราต้องการให้ท่านหมอหยูแข่งกับศิษย์ในสำนักศึกษา ไม่ทราบว่าท่านหมอหยูขัดข้องหรือไม่” จบคำถามของชายผู้ทำหน้าที่ดำเนินการแข่งขัน
หนิงอันก็พูดสวนขึ้นทันที “ในเมื่อพวกท่านคิดกันขึ้นมาแล้วจะมาถามความคิดเห็นข้าเพื่ออะไรจะแข่งก็แข่งเถอะ”
ผู้ที่จะแข่งกับหนิงอันเป็นเด็กหนุ่มวัยไม่เกินสิบหกปีท่าทางของเขาค่อนข้างเรียบร้อยทว่าใบหน้านั้นฉายแววอวดดีไม่น้อย ในมือของเด็กหนุ่มมีลูกคิด “หมอหยูท่านต้องการลูกคิดหรือไม่”
“ไม่” หนิงอันตอบเสียงเรียบ (ข้าจะทำให้คนโบราณพวกนี้รู้จักคณิตคิดเร็วหึหึ) กุยเฮยรู้สึกเสียวสันหลังพิกล ‘อันอันเจ้า390
รู้สึกเย็น ๆ หรือไม่’ เต่าตัวน้อยถามเสียงสั่น ‘ไม่นะ อากาศกำลังดีทีเดียว’
เมื่อหนิงอัน
