ียกนางขึ้นเสียก่อน “น้องเล็ก”
ซูหนี่ว์หันไปด้านหลังของตนก่อนที่จะยกยิ้มทำให้ใบหน้าของสาวน้อยงดงามขึ้นเป็นอีกเท่าตัว
“พี่ใหญ่” ชายหนุ่มในชุดขาวสะอาดผมเกล้าขึ้นเพียงครึ่งศีรษะที่เหลือปล่อยยาวเดินมุ่งหน้ามาหาเด็กสาวผู้เป็นน้อง356
หนิงอันมองชายหนุ่มคนนั้นสลับกับใบหน้าของเหลียนเซียวมู่ตง (คนหนึ่งดูงดงามราวหยกสลักแต่ติดดุดันไปสักหน่อยอีกคนก็ดูสง่างามราวเทพเซียน หากเป็นในยุคปัจจุบันคนทั้งสองคงจะโด่งดังเป็นแน่) เจ้าตัวคิด
“เจ้าคิดอะไรแผลง ๆ อยู่หรือไม่” เหลียนเซียวมู่ตงถามเด็กสาวที่จ้องหน้าตนด้วยรอยยิ้มประหลาดอย่างสงสัย
“ท่านคิดมากเกินไปแล้ว” หนิงอันบ่ายเบี่ยง
“คารวะซื่อจื่อ” ผู้มาใหม่ประสานมือค้อมตัวกล่าวทักทายเหลียนเซียวมู่ตง แม้ภายในใจจะค่อนข้างรู้สึกประหลาดใจที่เห็นน้องสาวของตนอยู่ตรงนี้และยิ่งต่อหน้าชายหนุ่มผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาต่อสตรี
“คุณชายหานเกรงใจเกินไปแล้ว เชิญท่านตามสบายเถอะ” เหลียนเซียวมู่ตงพูดขึ้นอย่างไว้ตัวซึ่งท่าทางเช่นนี้ทำให้หนิงอันรู้สึกขำอยู่ในใจ (จำต้องเก๊กปานนั้น) เด็กสาวได้แต่คิด
ชายหนุ่มชุดขาวจึงได้หันไปสนใจน้องสาวของตน “น้องเล็กเจ้ากำลังทำอะไรอยู่อย่างนั้นหรือ”357
“พี่ใหญ่ ข้าเจออันอันแล้ว” คำตอบของน้องทำให้หานโม่โฉวเลิกคิ้วสูงมองหน้าน้องสาวอย่างไม่เข้าใจ “เจ้าหมายความว่ายังไงอันอันไหน”
“พี่ใหญ่ก็อันอันที่อยู่เมืองซานไห่อย่างไร่เล่า ในตอนนั้นท่านยังบอกว่าอยากเจอต
