จู่ ๆ ข้าก็กลายเป็นไอดอลยุคโบราณ
เช้าวันต่อมา หนิงอันผู้ยังไม่รู้ว่าตนถูกเรียกเข้าวังทำไมกำลังนั่งกินข้าวเช้าอย่างปกติ จนกระทั่งพ่อบ้านกึ่งเดินกึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาภายในห้องทานข้าว “เรียนนายท่าน เหลียงกงกงจากในวังมาขอรับ”
คำพูดนี้ทำให้หยูเจียงลุกขึ้นอย่างฉับพลันประหนึ่งมีสปริงติดอยู่ที่ก้น “พวกเรารีบออกไปรับราชโองการ”
ฮูหยินผู้เฒ่ามือไม้สั่นจนทำตะเกียบในมือหล่น “ลูกเจียงมีเรื่องร้ายหรือไม่” หญิงชราถามขึ้นอย่างกังวลใจ
ผู้เป็นลูกรีบเดินเข้าไปจับมือมารดากล่าวปลอบอย่างอ่อนโยน “เป็นเรื่องดีขอรับ ข้าจะพยุงท่านแม่ออกไปเอง”
เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องดีสีหน้าของคนในครอบครัวก็ดีขึ้น‘เฮยเฮยเจ้าว่ามีเรื่องอะไร’ หนิงอันสื่อสารกับสหายโดยเจ้าตัวก็เดินมาพยุงมารดาโดยมีหมิงหมิงเดินเยื้องอยู่ไม่มาก
‘เดี๋ยวเจ้าก็รู้เองนั่นแหละ’339
“คารวะขอรับ/เจ้าค่ะ เหลียงกงกง” คนในครอบครัวหยูต่างพูดทักทายขันทีวัยกลางคนออกมาพร้อมกัน
“มิได้ ๆ ข้าเป็นเพียงบ่าวพวกท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ในเมื่อทุกท่านมาพร้อมกันแล้วก็นั่งลงรับราชโองการเถอะ” ขันทีวัยกลางคนกล่าวเชิงหยอกล้อและหลังจากนั้นขันทีผู้นี้ก็ได้ถ่ายทอดราชโองการของผู้ปกครองแคว้นออกมาจนกระทั่งจบทุกตัวอักษร
หนิงอันผู้ที่ได้รับตำแหน่งอย่างกะทันหัน เจ้าตัวหาได้รู้สึกดีใจไม่ แม้ภายในใจอยากจะหลั่งนํ้าตาแต่ต่อหน้าต้องยิ้มแย้ม
ดังนั้นรอยยิ้มของเด็กสาวจึงดูจืดเจื่อนลงเล็กน้อยกร
