หนิงอันผู้มองเห็นโอกาสไปทุกที
“พี่สาวยกย่องข้าเกินไปแล้วเจ้าค่ะ คือข้าขอเสียมารยาทถามกับพี่สาวซูหนี่ว์ได้หรือไม่ ท่านแซ่หานไม่ทราบว่าพี่สาวรู้จักท่านลุงหานกวงฮุยหรือไม่เจ้าคะ” คำถามของหนิงอันทำให้กลุ่มของเด็กหญิงรวมถึงบ่าวผู้ติดตามรู้สึกประหลาดใจ
“เจ้ารู้จักบิดาของข้าด้วยอย่างนั้นหรือ”
“ท่านเป็นบุตรสาวของท่านลุงหานหรือเจ้าคะ โอ้! โลกช่างกลมเสียจริง ๆ ข้าขอแนะนำตัวเองอีกครั้งนะเจ้าคะ ข้าชื่อ หยูหนิงอัน บิดาของท่านกับบิดาของข้าเป็นสหายกันพวกเราเคยพบกันตอนที่อยู่เมืองซานไห่”
“เจ้าคืออันอันหรอกหรือ พ่อของข้ามักจะเล่าเรื่องของเจ้าให้ข้ากับพี่ชายฟังอยู่บ่อยครั้ง แต่ทว่าในตอนนั้นข้ากับพี่ใหญ่ไม่ได้ไปอยู่กับท่านจึงไม่ได้พบกับเจ้าไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้”355
เด็กสาวต่างสนทนากันคล้ายกับรู้จักกันมานานจนทำให้เหลียนเซียวมู่ตงต้องส่งเสียงเตือน “ข้าว่าพวกเราควรย้ายที่พูดคุยดีหรือไม่”
หนิงอันกับซูหนี่ว์จึงได้เงียบเสียงลงก่อนมองสำรวจรอบๆ ตัว คนทั้งสองก็ยิ้มออกมาอย่างเขินอาย “อันอันเจ้าจะไปที่ไหนอย่างนั้นหรือ” ซูหนี่ว์ถามขึ้นเผื่อว่านางสามารถไปกับคนตรงหน้าได้
“ข้ากำลังจะไปชมดอกไม้นอกเมืองเจ้าค่ะ พวกพี่สาวจะไปด้วยหรือไม่” หนิงอันตอบในขณะเดียวกันก็ถามออกมาด้วยรอยยิ้ม
ซูหนี่ว์ลังเลเนื่องจากนางไม่ได้บอกคนที่บ้านเอาไว้ในขณะที่นางกำลังจะปฏิเสธ ก็มีเสียงนุ่มทุ้มราวสายลมอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิเร
