นที่มาส่ง” หยูเจียงกล่าวขอบคุณในขณะที่เจ้าตัวอยู่ในรถม้า
“พี่ชายหมิง พี่สาวอัน ท่านสองคนห้ามลืมพวกข้านะขอรับ” น้องชายในหมู่บ้านเดินเข้ามาล้อมหมิงหมิงที่นั่งอยู่บนหลังของเจ้าสี่284
“ข้าไม่ลืมหรอก จะให้ลืมได้ยังไง พวกเจ้าเองก็อย่าซุกซนให้มากเมื่อข้าไม่อยู่ห้ามแอบขึ้นภูเขาไปตามลำพังนะ” หมิงหมิงผู้เป็นลูกพี่ใหญ่ของเด็กทั้งหลายกล่าวกำชับ
“พี่สาวอัน ข้าเองก็อยากไปกับท่าน” อิงอิงยกมือปาดนํ้าตาขณะกล่าวอย่างน่าสงสาร
หนิงอันผู้ลงมาจากหลังของจงเซ่อกอดเด็กหญิงตัวเล็กพลางกล่าวปลอบโยนเสียงอ่อน “อิงอิงเด็กดี เจ้ารอพี่สาวอยู่ที่นี่แหละ อีกไม่นานข้าก็กลับมาแล้ว เมื่อไหร่ที่พี่สาวกลับมาข้าจะนำของฝากจากเมืองหลวงมาให้ดีหรือไม่”
“ข้าไม่อยากได้ของฝาก ข้าขอให้พี่ทั้งสองกลับมาก็พอ”คนตัวเล็กปาดนํ้าตากล่าวเสียงเจือสะอื้น
“ได้ ๆ พี่ทั้งสองคนจะรีบกลับมา” อันอันรับปากพลางเช็ดนํ้าตาให้กับเด็กหญิง “อิงอิง เจ้ามากับแม่เถอะ พี่สาวจะได้รีบเดินทางและรีบกลับมาหาเจ้าไม่ดีหรือ อันอันอาจารย์หญิงขอให้เจ้าโชคดี”
“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์หญิงกับอาจารย์ก็ดูแลตัวเองกันด้วยนะเจ้าคะ”285
“อืม เจ้ารีบขึ้นม้าเถอะเวลาไม่คอยท่า” ยงเผยพูดขึ้นในขณะเดียวกันก็ช่วยจับบังเหียนม้าส่งให้ศิษย์คนโปรดด้วยตัวเอง
“ข้าลาก่อนเจ้าค่ะ เอาไว้พบกันใหม่”
สายลมพัดผ่าน กาลเวลาผันเปลี่ยน ครอบครัวหยูได้อยู่ในเมืองหลวงมาได้ปีกว่าแล้ว หนิงอันในวัยสิบสี่
