ราชโองการด่วน
ครึ่งเดือนต่อมาปริมาณตั๊กแตนในหมู่บ้านไหลชุนเริ่มลดน้อยลง สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เป็นเพราะคนในหมู่บ้านพากันจับสัตว์ชนิดนี้มากินเป็นอาหารแทบจะตลอดโดยอาศัยเครื่องมือตามที่อันอันได้แนะนำ
‘เฮยเฮยดีจังเลย ตั๊กแตนเหลือน้อยแล้ว อย่างนี้ข้าจะได้เริ่มฟื้นฟูต้นไม้ใบหญ้าบนภูเขาได้สักที’
เต่าตัวน้อยผงกหัวให้คู่หูอย่างเห็นด้วย ‘ก็ดีเหมือนกันเผื่อว่าจะมีเหตุให้พวกเราต้องเดินทาง’ คำพูดของกุยเฮยได้เรียกความสงสัยให้หนิงอันไม่น้อย ‘พวกเราจะไปไหน’
‘ก็เจ้ารับปากกับเด็กนั่นไว้ไม่ใช่หรือ’
‘อ๋อ นั่นสิข้าลืมไปแล้วนะนี่ หากว่าเจ้าไม่เตือน’
ทางด้านเหลียนเซียวมู่ตงแม้ชายหนุ่มจะไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง กระนั้นเขาก็ยังต้องทำงาน ดังนั้นในตอนนี้เจ้าตัวจึงได้ขี่ม้า272
ไปตรวจความเสียหายของเมืองในปกครองอีกสองเมืองซึ่งอยู่รอบเมืองซานไห่
และเขาก็ค่อนข้างพอใจที่เจ้าเมืองแต่ละแห่งสามารถรับผิดชอบได้ดีทำให้ประชาชนเกิดความเสียหายไม่มากนัก
หลังจากที่เจ้าตัวกลับมาจากการตรวจเมืองเหล่านั้นขณะนั่งอยู่ในห้องทำงานภายในร้านค้าของตน
เสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของหลินเจ๋ “นายน้อยมีจดหมายด่วนขอรับ”
“เข้ามา” นํ้าเสียงของชายหนุ่มแฝงไว้ด้วยความหนักใจ(หากเป็นจดหมายจากคนผู้นั้นเกรงว่าจะมีเรื่องร้ายมากกว่าดี)เขาคิด
“นี่ขอรับ” หลินเจ๋ส่งจดหมายในมือออกไป
เหลียนเซียวมู่ตงเปิดซองจดหมายออกอ่านทันที และสีหน้าข
