กัดให้จมเขี้ยวดีมั้ง?
เช้าวันต่อมาหลังจากทุกคนกินอาหารเช้ากันเสร็จเรียบร้อย การเดินทางจึงได้เริ่มต้นขึ้น โดยบ้านหยูนั้นครอบครัวของนางป๋ายจะคอยดูแลพืชไรพืชสวนอยู่ที่นี่เช่นเดียวกับพ่อบ้านรุ่ยที่รับหน้าที่ดูแลสำนักศึกษา
ส่วนคนอื่นหยูเจียงให้เดินทางไปด้วยกัน ในขณะที่รถม้าเตรียมพร้อมร่างใหญ่ของสัตว์ทั้งสามก็วิ่งมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว
“อันอัน นี่มันเรื่องอะไรกัน” หยูเจียงถามกับบุตรสาวอย่างสงสัยเมื่อเห็นเจ้าสาม สี่ ห้า ซินซินที่บัดนี้ตัวโตเทียบเท่ากับลูกวัว รวมถึง ฉงฉง ฉงต้า กับเจ้าลายที่วิ่งมายืนรออยู่ในขบวน
“ข้าจะพาพวกนี้ไปด้วยเจ้าค่ะ” หนิงอันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ เนื่องจากนางยังไม่ได้บอกใครถึงเรื่องนี้283
“เจ้าไม่กลัวว่าผู้คนจะแตกตื่นตกใจหรอกหรือหากเห็นพวกมันทั้งเจ็ดตัว” หยูเจียงรู้สึกเส้นเลือดข้างขมับด้านข้างของตนเต้นตุบ ๆ ถามขึ้นทันที
ทว่า “ท่านอาหยูไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง พวกเรารีบไปท่าเรือกันเถอะขอรับเวลาไม่เช้าแล้ว” เหลียนเซียวมู่ตงเมื่อเห็นใบหน้าของหนิงอันจึงได้ช่วยพูดให้อย่างเห็นใจ
“ขอบคุณเจ้าค่ะ” หนิงอันส่งยิ้มพูดขึ้นอย่างไร้เสียงให้กับเขา ในขณะที่รถม้ากำลังจะเคลื่อนตัวชาวบ้านมากมายต่างก็พากันมายืนรอส่งครอบครัวหยู
“พวกเจ้าดูแลตัวเองกันให้ดี ๆ นะ พวกเราจะรอเจ้ากลับมา” อานไท่เป็นตัวแทนของคนในหมู่บ้านพูดด้วยความอาวรณ์
“ขอรับ ขอบคุณท่านอาและทุกท่า
