ของหวานเยียวยาได้ทุกสิ่ง
ทางด้านเหลียนเซียวมู่ตงกับอันอันเมื่อพวกเขาขึ้นมาบนภูเขา เป้าหมายแรกที่หนิงอันต้องไปก่อนที่อื่นก็คือถํ้าของครอบครัวฉง
ฉงซานผู้กำลังชวนลูกน้อยทั้งสี่ไล่จับตั๊กแตนอยู่รีบวิ่งเข้ามาหาเจ้านายตัวน้อย เหลียนเซียวมู่ตงมองลูกหมีวัยต่างกันทั้งสี่ตัวด้วยความสงสัย “ฉงซาน นั่นใช่ลูก ๆ ของเจ้าอย่างนั้นหรือ”
ฉงซานส่งเสียงงืดงาดอย่างภูมิใจ แปลได้ว่าใช่แล้วทั้งสี่ตัวเป็นลูก ๆ ของข้าเอง พวกเขาน่ารักมากใช่หรือไม่ “เจ้าช่างยอดเยี่ยม” เหลียนเซียวมู่ตงกล่าวชม ฉงซานยิ่งยืดอกของตนขึ้นไปอีก
หนิงอันได้เดินเข้าไปเล่นกับลูกหมีทั้งสี่ตัวก่อนที่จะกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกใจหาย ‘เฮยเฮยนี่ขนาดเจ้าทำเสียงฟ้าร้องไล่พวกมันไปตั้งเยอะนะ ต้นไม้บนภูเขายังแทบจะไม่เหลือ’
‘ใช่ไหมล่ะ ตั๊กแตนช่างเป็นสัตว์ทำลายล้างจริง ๆ เจ้าคิดดูขนาดที่นี่ยังเป็นแบบนี้แล้วที่อื่นจะแย่ขนาดไหน’ คำพูดของเต่า260
ตัวน้อยไม่เกินจริงเนื่องจากหมู่บ้านหลายแห่งหากว่าเก็บเกี่ยวไม่ทันพวกเขาคงจะได้อดตายกันแน่ ๆ
‘เรื่องนี้เป็นความดีความชอบของเจ้าเลยนะ หากไม่มีเจ้าทุกสิ่งทุกอย่างคงจะเลวร้ายมากกว่าตอนนี้’ หนิงอันพูดขึ้นด้วยความซาบซึ้ง
‘เจ้าอย่าพูดอะไรแบบนี้ได้หรือไม่ ข้าฟังแล้วไม่คุ้นชิน แค่เจ้าตอบแทนด้วยการทำของอร่อยให้ข้ากินก็พอ’ นํ้าเสียงของกุยเฮยแฝงไว้ด้วยความเก้อเขิน ‘เจ้าอายอย่างนั้นหรือ’ หนิงอันสัพยอก ‘ข้าไม่ได้อาย แค่
