ยังไม่ใช่ตอนนี้
“พี่ชายมู่ตง ท่านมาได้ยังไงเจ้าคะ” หนิงอันหันไปตามต้นเสียงในขณะที่เจ้าตัวกำลังย่างตั๊กแตน ก่อนส่งเสียงถามเขาด้วยรอยยิ้ม
“ข้าก็ขี่ม้ามานะสิ” คำตอบของชายหนุ่มทำให้เด็กหญิงกลอกตาขาวก่อนมองค้อนเขา
ชายหนุ่มหัวเราะน้อย ๆ อย่างชอบใจที่เห็นท่าทางแบบนี้ของคนตัวเล็กก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาทักทายคารวะผู้อาวุโสที่นั่งกันอยู่หลายคน
“ข้าน้อยคารวะท่านฉู่เกอ ท่านซุยเจิ้นเผิง ฮูหยินผู้เฒ่าท่านอาหยู อาหญิงหยวน และทุกท่านขอรับ” ชายหนุ่มทักทายทุกคนอย่างสุภาพ คงมีเพียงหยูเจียงกับหยวนฟานเท่านั้นที่รู้สึกอึดอัดนั่นเป็นเพราะพวกเขารู้ดีถึงฐานะของชายหนุ่ม
แต่สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องว่าแท้จริงชายหนุ่มมีฐานะอะไรก็ต่างทักทายเหลียนเซียวมู่ตงอย่างเป็นกันเองดั่งเช่นอานไท่250
“เสี่ยวตง เจ้าหายไปไหนมาตั้งนาน วันนี้เจ้านับว่ามีลาภปากที่ดี ลองมากินตั๊กแตนทอดดูสิ กรอบ ๆ มัน ๆ อร่อยเคี้ยวเพลินทีเดียว”
“จริงหรือขอรับ ข้าต้องลองสักหน่อยแล้ว” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าเขายังเดินไปหาชายวัยกลางคน ก่อนที่จะหยิบแมลงทอดในจานมาเด็ดขากับหัวออกก่อนที่จะใส่เข้าปากตามคำเชิญ
“ลองกินสุราชนิดนี้ด้วยสิ อันอันเพิ่งทดลองทำ” อานไท่ส่งจอกสุราใบเล็กไปตรงหน้าของเขา
เหลียนเซียวมู่ตงยื่นมือไปรับพร้อมยกสุราในจอกเข้าปากรวดเดียว “นี่คือสุราอะไรหรือขอรับ กลิ่นหอมรสชาติดีทีเดียว”
“ต้องถามอันอัน ชื่อของมันเรียกอย่างเหลือเกิน” อานไท่โบ้ยมาให้เด
