เกลี้ยง!
หนิงอันยามทำตามคำพูดของสหายคู่หูอย่างเชื่อฟัง เช้าวันต่อมาหลังจากที่ทุกคนในบ้านกินมื้อเช้าเสร็จสิ้น
แต่ละคนก็ต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน ทว่า…สำหรับหนิงอันนั้นแม้เจ้าตัวจะทำงานไปด้วยในหัวสมองเล็ก ๆของเด็กหญิงก็ยังคงคิดถึงวิธีกำจัดตั๊กแตนเท่าที่เจ้าตัวพอจะนึกออก
‘เฮย เฮย ข้าพอจะคิดถึงวิธีกำจัดตั๊กแตนได้บ้างแล้ว แต่ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือไม่คงมีแต่จะต้องลอง’
‘วิธีอะไรบ้างอย่างนั้นหรือ’ เต่าตัวน้อยย้อนถามด้วยความสงสัยระคนใคร่รู้
‘ตั๊กแตนมันกลัวเสียงดัง เวลามันมาเจ้าสามารถทำให้ฟ้าร้องได้หรือไม่พวกมันจะได้ตกใจและหนีไปและไม่เพียงแค่นี้นะ ข้าคิดว่าจะหาสมุนไพรที่มีกลิ่นฉุนมาทำเป็นนํ้ายาขับไล่พวกมันอีกทาง เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร’237
‘เรื่องฟ้าร้องไม่ใช่ปัญหาหรอก จะให้ทำฟ้าผ่ามันเลยก็ยังได้ ส่วนเรื่องสมุนไพรที่เจ้าว่าข้าเห็นดีด้วยหากสามารถไล่พวกมันได้ไม่มีอะไรไม่ดีหรอก’ กุยเฮยตอบตามจริง
‘ฟ้าผ่าไม่ได้เกิดโดนคนอื่นเขาจะยิ่งแย่ ส่วนเรื่องนํ้ายาข้าก็คิดเหมือนเจ้านั่นแหละคงจะได้แต่ต้องลองทำดู’ จบคำของผู้พูดหนิงอันก็รีบทำงานในมือของตน
และในช่วงที่หยุดพักเจ้าตัวก็ได้นำเรื่องการทำนํ้ายาขับไล่ตั๊กแตนไปปรึกษากับอาจารย์ชราทั้งสองคน
“เจ้าลองทำดูเลยศิษย์รัก เราสองคนพร้อมจะสนับสนุน”ฉู่เกอพูดขึ้นโดยมีซุยเจิ้นเผิงกล่าวเห็นพ้องอยู่ด้านข้าง
“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์” หนิงอันยอบตัวลงกล่าวด้วยความซาบ
