ไม่ชินเข้าใจไหม’ กุยเฮยปฏิเสธเสียงแข็งก่อนเน้นยํ้าทีละคำ
ทว่าหากหนิงอันเห็นใบหน้าของเต่าตัวเล็กจะรู้ว่ามีรอยสีแดงพาดผ่านเล็ก ๆ ตัดกับใบหน้าสีดำของผู้พูด
ยังไม่ทันที่หนิงอันจะหยอกเย้ากับคู่หูของตนต่อเด็กหญิงก็ได้ยินเสียงของเหลียนเซียวมู่ตงพูดขึ้นเสียก่อน
“อันอัน เจ้าจะทำอย่างไรกับป่าแห่งนี้ ข้าคิดว่ากว่าจะให้ฟื้นตัวได้เหมือนเดิมคงจะต้องใช้เวลานานทีเดียว” เหลียนเซียวมู่ตงถามคนตัวเล็กหลังจากที่เจ้าตัวมองไปรอบด้าน261
“ข้าก็คิดว่าอย่างนั้นเหมือนกัน” ในขณะที่หนิงอันกำลังสนทนาอยู่กับเหลียนเซียวมู่ตงและเล่นกับครอบครัวของฉงซาน
หมิงหมิงผู้แยกตัวออกไปก็ขี่หลังเจ้าสี่กลับมาหาพี่สาวด้วยสีหน้าแตกตื่น
“พี่สาว แย่แล้ว!” เด็กชายตะโกนเสียงดัง “เกิดอะไรขึ้นเจ้าเป็นอะไร” หนิงอันถามน้องชายด้วยความเป็นห่วง
พลางสำรวจมองเขาขึ้นลงตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าเช่นเดียวกับเหลียนเซียวมู่ตงที่มองเขาอย่างกังวลเช่นกัน
“ข้าไม่ได้เป็นอะไรขอรับ ที่แย่นะคือนํ้าต่างหาก”
“หมายความว่ายังไง” หนิงอันถามต่อทันที
“นํ้าในลำธารแห้งมากนะสิ” เสียงของเจ้าลายดังขึ้นก่อนที่กุยเฮยจะแปลออกมา “นํ้าในลำธารขอรับมีอยู่แค่เข่าของข้าเอง”
“ไปดู” เหลียนเซียวมู่ตงพูดขึ้น ชายหนุ่มคิดอย่างไม่สบายใจหากนํ้าแห้งแสดงว่าลางร้ายได้เริ่มขึ้นแล้ว เมื่อมาถึงลำธาร “แย่แน่ ๆ คราวนี้ความร้ายแรงกำลังจะมาแล้ว” หนิงอันพูดขึ้นสีหน้าเป็นกังวลอย่างชัดเจน262
‘นี่แหละคื
