นไปขอรับ ขะ..ข้าไม่อาจรับได้” แม้เถียนเหล่ยอยากจะลิ้มลองสุราชนิดนี้ปานใดก็ตาม กระนั้นเจ้าตัวก็ตัดใจปฏิเสธ
“ท่านรับไปเถอะเจ้าค่ะ นี่ถือว่าเป็นนํ้าใจจากข้า” หนิงอันพูดคะยั้นคะยอ
“ท่านพ่อเชื่อคุณหนูหยูเถอะ มีของสิ่งใดหากนางเอาออกมาให้แล้วเก็บคืนบ้าง” ชายวัยกลางคนถลึงตาใส่บุตรสาว
ทำให้เถียนต้านแสร้งคอหดคล้ายหวาดกลัวทั้งที่จริงใจของนางนั้นรู้ดีว่าพ่อของตนเป็นเช่นไร
“ข้าน้อยขอขอบพระคุณ คุณหนูหยูมากขอรับ” เถียนเหล่ยยื่นมือไปรับไหสุราขวดนั้นมือสั่น
สุราเย่จื่อนั้นมีใครไม่รู้บ้างว่าลํ้าค่าเพียงใด ไม่ใช่แค่มีเงินแล้วจะหาซื้อได้ดังนั้นเขาจึงไม่อาจเก็บอาการเอาไว้ได้ดีนัก174
“เจ้าอย่าลืมดูแลคุณหนูให้ดี” เถียนเหล่ยยังไม่วายกล่าวยํ้ากับบุตรสาว
คล้อยหลังชายวัยกลางคนเดินจากไป หนิงอันก็ลงมือเขียนจดหมายสองฉบับ โดยจ่าหน้าซองถึงเหลียนเซียวมู่ตง กับผู้ครองแคว้น หลังจากพับจดหมายใส่ซองเรียบร้อย
ซึ่งจดหมายทั้งสองเด็กหญิงได้รวมกันไว้ในซองเดียวก่อนที่จะเขียนชื่อผู้รับอีกครั้งบุคคลนั้นก็คือเหลียนเซียวมู่ตง
“คุณหนูจะตรวจบัญชีให้นายท่านด้วยหรือไม่เจ้าคะ”เถียนต้านถามขึ้นหลังจากเห็นว่าคุณหนูปิดผนึกซองจดหมายเรียบร้อย
“ตรวจเลยก็ได้เจ้าค่ะ ไหน ๆ กิจการที่เมืองหลวงของข้าก็ได้พี่ชายช่วยเหลือ ดังนั้นกิจการทางนี้ข้าจะต้องดูแลให้ดีเช่นกันทว่าข้าขอรบกวนท่านให้คนส่งม้าเร็วนำจดหมายฉบับนี้ไปให้พี่ชายด้วย” หนิงอันพูดขึ้นพร้อม
