ไว้รอแล้ว รวมถึงได้อุ่นหมึกเตรียมเอาไว้ให้ท่านแล้วเช่นกัน” เถียนต้านพูดขึ้นหลังจากมีคนแจ้งว่าคุณหยูมา
“พี่สาวช่างรอบคอบยิ่งนัก ข้าขอขอบพระคุณเจ้าค่ะ วันนี้ข้าไม่ได้มาตัวเปล่านะเจ้าคะ ข้าได้นำครีมทาผิวทุกอย่างมาให้ท่านด้วย172
รวมถึงสีผึ้งทาปากสีใหม่รับรองได้ว่าท่านจะสวยจนชายหนุ่มเหลียวหลังทีเดียว แต่น่าเสียดายพี่ชายหลินไม่ได้เห็น” คำพูดนี้ทำให้เถียนต้านใบหน้าแดงกํ่ามากกว่าเดิม
“คุณหนู! ขะ..ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว” เด็กสาวเขินอายหนิงอันได้แต่หัวเราะออกมาเสียงดัง
หลังจากคนทั้งสองเข้าไปด้านในได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้น ก่อนที่หลงจู๊เถียนพ่อของเถียนต้านจะเดินยกถาดของว่างเข้ามาด้วยตัวเอง
เถียนต้านรีบเดินไปช่วยพ่อของตนแม้ใบหน้าจะยังแดงอยู่จากความเขิน “เจ้าคอยอยู่ดูแลคุณหนูให้ดี หากต้องการสิ่งใดให้ไปบอกพ่อ” เถียนเหล่ยไม่ลืมกำชับบุตรสาวสีหน้าค่อนข้างจริงจัง
“ท่านลุงเถียนข้าขอบคุณนะเจ้าคะ ไม่ว่าข้าจะมาที่นี่กี่ครั้งท่านกับพี่สาวต้านก็มาดูแลข้าด้วยตัวเองตลอดวันนี้ข้ามีสิ่งนี้มาฝากท่านด้วย” จบคำพูดของเจ้าตัว
หนิงอันก็ได้ล้วงมือเข้าไปในย่ามที่ตนมักสะพายไปมาเพื่อตบตา ก่อนจะหยิบไหสุราทำจากกระเบื้องสีขาวออกมาวางลงบนโต๊ะ173
เถียนเหล่ยเบิกตากว้างพร้อมกับกลืนนํ้าลายลงคออย่างลืมตัว “คะ..คุณหนูหยูนี่ไม่ใช่สุราเย่จื่อใช่หรือไม่” หนิงอันพยักหน้าพร้อมยกยิ้มส่งให้เขาเป็นการยอมรับ
“มันมีราคาเกิ
