นนำไปส่งให้กับหัวหน้าหมู่บ้านแต่ละแห่งในตอนนี้ไม่มีใครไม่เชื่อเรื่องที่มาจากเจ้าเมืองหยูอีกแล้ว ทั้งนี้ทั้งนั้นเป็นเพราะภัยพิบัติช่วงหน้าหนาวเมื่อปีก่อนนั่นเอง
เมื่อหนิงอันมาถึงร้านค้าของเหลียนเซียวมู่ตง เจ้าตัวก็เดินเข้าไปทันทีโดยมีหลงจู๊ที่รู้จักตัวตนของเด็กหญิงเดินออกมาต้อนรับพร้อมกับได้ให้เด็กภายในร้านนำจงเซ่อไปดูแล
“คุณหนูหยู” ชายวัยกลางคนกล่าวทักทายอันอันอย่างนอบน้อมจนทำให้ลูกค้าหลายคนประหลาดใจในการกระทำเช่นนี้
สาเหตุเป็นเพราะหลงจู๊เถียนนั้นค่อนข้างถือตัวด้วยถือว่าเป็นคนของซื่อจื่อจวนกั๋วกง
“คารวะท่านลุงเถียนเจ้าค่ะ ที่ข้ามาวันนี้เพื่อต้องการส่งจดหมายด่วนให้กับพี่ชาย” หนิงอันบอกจุดประสงค์ของตนไม่อ้อมค้อม171
“ถ้าอย่างนั้นขอเชิญคุณหนูไปยังห้องทำงานชั้นสองเลยขอรับ ข้าจะนำนํ้าชากับของว่างไปให้ท่านในภายหลัง” หลงจู๊วัยกลางคนรีบกล่าวเชิญ “ขอบคุณเจ้าค่ะ”
เมื่อขึ้นไปถึงบนชั้นสองหนิงอันก็พบกับหญิงรับใช้ผู้คุ้นหน้าที่ยืนยิ้มต้อนรับตัวเองเฉกเช่นทุกครั้ง
“คุณหนูหยู ท่านไม่มาตั้งนานเลยนะเจ้าคะ” “พี่สาวต้านคิดถึงข้าหรือเจ้าคะ” เด็กหญิงยิ้มอย่างซุกซนกล่าวหยอกล้อเด็กสาววัยสิบหกปีอย่างเป็นกันเอง
ดวงหน้าเล็ก ๆ ของเด็กสาวผู้ถูกสัพยอกแดงเรื่อ (คนยุคนี้ช่างเขินอายง่ายเสียจริง ๆ ทั้งหญิงชายเลยแต่ก็ดูน่ารักดีแฮะ)หนิงอันคิด
“คุณหนูช่างล้อข้าเล่นแล้ว เชิญคุณหนูเข้าไปด้านในเถอะเจ้าค่ะ ข้าน้อยได้อุ่นเตา