ัน ทำให้เหลียนเซียวมู่ตงส่ายศีรษะ
“ไม่ได้เนื่องจากหากพวกนางออกมาโดยไม่จำเป็น ก็จะไม่ได้เป็นเงาอีก เอาไว้หากเจ้าถึงคราวคับขันก็ได้เจอพวกนางเองนั่นแหละ ข้าส่งมาคุ้มครองเจ้าสามคน” หนิงอันได้แต่แสดงสีหน้าเสียดาย121
“เอาล่ะ คนก็มาแล้วเรามาพูดถึงเรื่องที่ค้างไว้กันต่อเถอะ” ชายหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง
“เจ้าค่ะ ข้าจะแปลงโฉมท่านทั้งสองเองรับรองว่าแม้แต่ท่านก็อาจจะจำตัวเองไม่ได้” คำพูดของหนิงอันทำให้เหลียนเซียวมู่ตงรู้สึกเสียวสันหลังพิกล
สองวันต่อมาเสียงประทัดเพื่อเป็นการบ่งบอกแห่งการเฉลิมฉลองก็ดังขึ้น เหลียนเซียวมู่ตงซึ่งพักที่เรือนของฉู่เกอลืมตาตื่นหลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยเจ้าตัวก็แต่งกายเดินออกมาจากห้องนอน
“คารวะท่านฉู่เกอ ขอให้ท่านอายุยืนนาน มีสุขภาพแข็งแรงขอรับ” ชายหนุ่มกล่าวอวยพรชายชราเจ้าของเรือนด้วยความสุภาพนอบน้อม
“ดีดี เจ้ามารับถุงเงินนี่ไปซิ” ชายชราเจ้าของเรือนส่งถุงเงินสีแดงปักด้ายสีทองเป็นลายอักษรมงคลให้กับเขา“ขอบพระคุณขอรับ”
จากนั้นชายหนุ่มจึงได้เดินออกมาเพื่อไปหาพี่สาวของตน“ท่านพี่ข้ามาอวยพรท่านขอรับ ข้าให้ท่านมีอายุยืนยาวมีสุขภาพแข็งแรง คลอดหลานตัวน้อย ๆ ของข้าออกมาอย่างปลอดภัย”122
ผู้เป็นพี่สาวยกยิ้มโบกมือให้น้องชายนั่งลงเนื่องจากในตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ในวัง ดังนั้นจึงปฏิบัติตัวเหมือนชาวบ้านธรรมดาทั่วไป
“กินข้าวมาหรือยัง กินกับพี่ไหม” หญิงงามถามขึ้นเหลียนเซียวมู่ตงพยักหน้าลงน
