เลย ข้าจะบอกให้เจ้าได้เปิดหูเปิดตาก็แล้วกันร้านแห่งนี้เป็นร้านเครื่องหอม ข้ายังได้รับแผ่นป้ายชวนเชื่อมาเลยเจ้าดูสิ เมียของข้าที่บ้านยังยํ้านักยํ้าหนาว่าต้องซื้อสินค้าภายในร้านกลับไปให้ได้” ชายคนนั้นตอบพร้อมกับนำแผ่นป้ายที่หนิงอันทำเอาไว้สำหรับการโฆษณาร้านของตนออกมาส่งให้ผู้ถามดู
“ครอบครัวนี้ช่างรวยเสียจริง เมื่อก่อนเทศกาลจงชิวเพิ่งจะเปิดร้านหม้อไฟมาวันนี้เปิดร้านเครื่องหอม อีกทั้งราคาแต่ละชิ้นก็ไม่ถูกเสียด้วย” ชายคนนั้นพูดขึ้นนํ้าเสียงแสดงความอิจฉาอย่างชัดเจน
“จะไม่ให้รวยได้อย่างไร คนในเมืองมีใครไม่รู้บ้างว่าครอบครัวหยูเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการขายเกลือให้ราชสำนัก เจ้าคงไม่ใช่คนเมืองนี้จริง ๆ สินะถึงได้ไม่รู้เรื่องพวกนี้” ชายคนนั้นมองหน้าของคนวัยเดียวกันพูดขึ้น126
โดยหารู้ไม่ว่าตนได้เป็นการชักศึกเข้าบ้านเสียแล้วเนื่องจากชายคนนี้เป็นคนมาลอบสืบข่าวภายในเมือง “เจ้าพูดจริงอย่างนั้นหรือ”
“ข้าจะหลอกเจ้าให้ได้ประโยชน์อะไร ที่เมืองของเราเกลือจึงได้ราคาถูกกว่าที่อื่นก็เป็นเพราะครอบครัวหยูทั้งสิ้นเรื่องนี้ข้ารู้มาจากปากน้องเมียเลยนะเพราะเขาทำงานอยู่ในจวนเจ้าเมือง”
“แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าครอบครัวหยูได้เกลือมาจากไหน”ชายคนนั้นยังคงถามต่อด้วยความละโมบ โดยที่มันไม่ได้รู้เลยว่ามีสายตาของคนผู้หนึ่งกำลังมองมันอย่างจับผิด
“นายน้อย” หลินเจ๋กระซิบข้างหูของเขาเสียงเบา
ชายหนุ่มผู้มีผมเผ้ารุงรังหนวดเครารกเต็
