ั้งในตอนนี้ยังเป็นสินค้าแปลกใหม่ที่พี่กล่าวเตือนเช่นนี้เป็นเพราะหวังดีกับพวกเจ้า เข้าใจหรือไม่หากว่าการค้าของเราขายดีตลอดนั้นก็นับว่าเป็นเรื่องดีหากเมื่อไหร่ที่มันได้รายได้ตกลงมาพวกเจ้าจะได้ไม่เสียใจกันมากนัก”
เด็กชายหญิงทั้งหกคนต่างฟังพี่สาวอย่างตั้งใจ “พวกเราเข้าใจแล้วขอรับ/เจ้าค่ะ” หนิงอันจึงส่งยิ้มให้กับพวกเขาอย่างเอ็นดู
ตกเย็นภายในวันเดียวกัน หลังจากที่ร้านค้าภายในเมืองปิดฟ้าเริ่มมืด ทุกตรอกซอกซอยมีเพียงความเงียบผิดกับเมืองอื่นที่เมืองเหล่านั้นมักจะมีหอโคมเขียว ทว่าภายในเมืองซานไห่เป็นแห่งเดียวที่ไม่มีแหล่งคาวโลกีย์นี้
ภายในบ้านหลังเล็กนอกกำแพงเมืองฝั่งทิศตะวันตกได้มีคนกลุ่มหนึ่งซึ่งพวกเขาหาได้พูดคุยเป็นภาษาของแคว้นแห่งนี้กำลังสนทนาในเรื่องที่พวกตนไปสืบความมาอย่างออกรส
หลินเจ๋ผู้ที่ได้ติดตามชายคนนั้นตามผู้เป็นนายบอกกำลังแอบฟังการสนทนาอย่างตั้งใจอยู่บนหลังคาอันเย็นเยียบ129
จนกระทั่งคนทั้งหกแยกย้ายกันออกจากห้องแห่งนี้และแสงจากเทียนไขดับลง หลินเจ๋ก็ยังคงแนบตัวอยู่บนหลังกำแพงเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคนหรือผู้ใดออกมาจากเรือนเจ้าตัวจึงได้เร้นกายออกมา
เมื่อกลับมาถึงเรือนของผู้เป็นนาย ชายหนุ่มก็เข้าไปรายงานตามที่ตนเองได้ยินมาทันที เหลียนเซียวมู่ตงกำมือของตนแน่นสีหน้าแสดงความเหี้ยมโหด
เช้าวันต่อมาพระอาทิตย์ยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า สองพี่น้องบ้านหยูต่างก็พากันลืมตาตื่นจากที่นอน เพื่อมาออกกำลั
