งกายและไม่ใช่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้นเด็ก ๆ ในหมู่บ้านไหลชุนต่างเป็นเช่นนี้กันทุกคน
หลังจากวิ่งขึ้นภูเขาเป็นจำนวนสิบรอบพวกเขาก็พากันมาฝึกการต่อสู้ที่ลานฝึกของยงเผยเฉกเช่นทุกวัน
“อันอันเจ้าหย่อนยานการฝึกอย่างนั้นหรือเหตุใดยังเอาชนะข้าไม่ได้” นํ้าเสียงอันเข้มงวดดังออกจากปากอาจารย์หนุ่มทำให้หนิงอันผู้กำลังเสียเปรียบเขาอยู่มองผู้พูดดวงตาขุ่นเขียว130
“ท่านอาจารย์ข้าเพิ่งจะสิบสองอีกทั้งวัน ๆ ก็ยุ่งอยู่กับการทำมาหากินนะเจ้าคะ ที่สำคัญข้าเป็นหญิงไม่ได้จะเข้าสู่สนามรบที่ไหนเหตุใดจะต้องฝึกหนักด้วยและท่านอายุตั้งเท่าไหร่หากข้าเอาชนะท่านได้ก็ประหลาดแล้ว” เจ้าตัวแย้ง
ยงเผยคิ้วกระตุก“เจ้าว่าข้าแก่อย่างนั้นหรือ แล้วอีกอย่างยิ่งเจ้าเก่ง ข้าจะได้รู้สึกวางใจว่าจะไม่มีผู้ใดมาทำอันตรายเจ้าได้ต่างหาก เจ้าไม่รู้ตัวเลยหรือว่าสิ่งที่เจ้าทำแต่ละเรื่องนั้นมีความโดดเด่นชวนให้ผู้คนรู้สึกอิจฉาเพียงใดเห็นหรือไม่ว่าข้าหวังดีล้วน ๆ” ยงเผยพูดพร้อมกับพุ่งปลายกระบี่มาทางผู้เป็นศิษย์ ซึ่งหนิงอันสามารถหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิดทำให้เจ้าตัวจำต้องใช้แรงทั้งหมดตอบโต้ออกไป
ยงเผยค่อนข้างพอใจกับศิษย์คนนี้ของตนไม่น้อยถึงแม้ว่าในตอนนี้เด็กหญิงจะยังไม่สามารถเอาชนะเขาได้แต่วรยุทธิ์ของนางก็ไม่จัดว่าแย่อีกทั้งยังก้าวหน้าไปได้เร็วอีก
“เอาล่ะพักได้” ในที่สุดเสียงที่หนิงอันรอคอยก็ดังออกมาทำให้เจ้าตัวทรุดตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อน131
หมิงห
