อนวันปีใหม่สองวัน บริเวณท่าเรือได้มีเรือสำเภาลำใหญ่ติดธงของแคว้นเอาไว้กำลังลอยลำอยู่ห่างออกไป
ชายหนุ่มในชุดสีครามยืนกอดอกเอาหน้าโต้ลมหนาวเพ่งมองมายังบริเวณฝั่งด้วยสายตาแห่งความชื่นชม
“ข้าจากไปเพียงไม่กี่ปี ที่นี่เปลี่ยนไปมากทีเดียว” ชายหนุ่มพูดขึ้นกับคนสนิทนํ้าเสียงแสดงความชื่นชม
“ที่เป็นอย่างนี้ข้าน้อยคิดว่าน่าจะเป็นเพราะหนิงอันกับเจ้าเมืองหยูนะขอรับ” หลินเจ๋กล่าวแสดงความเห็น
“เจ้าไม่ต้องบอกข้าก็รู้ ในที่สุดข้าก็ได้เดินทางกลับมาดินแดนทางนี้สักทีอยู่ที่นั่นอึดอัดจะแย่” ชายหนุ่มผู้เป็นนายพูดขึ้นเมื่อนึกย้อนในช่วงที่เขากำลังเตรียมตัวเดินทาง98
“นายน้อยอย่าคิดอีกเลยขอรับ นางก็ได้บทเรียนของตนไปแล้ว” คำตอบของหลินเจ๋ทำให้เหลียนเซียวมู่ตงพยักหน้าลงน้อย ๆ
กระนั้นแววตาและสีหน้าของเขาก็ยังคงแสดงความรังเกียจต่อผู้หญิงคนนั้นออกมาอย่างไม่ปิดบัง
“เป็นนางทำตัวเอง ริจะคิดวางยาข้าก็สมควรแล้วที่ต้องเจอกับคนแบบนั้น” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นเสียงเหี้ยม
ย้อนกลับไปคืนก่อนที่เขาจะออกเดินทาง เจ้าเมืองแห่งนั้นได้จัดงานเลี้ยงอำลาขึ้นโดยหารู้ไม่ว่าบุตรสาวสุดที่รักของตนได้คิดแผนร้าย หมายวางยาปลุกกำหนัดลงในไหสุรา
“โชคดีที่ข้าได้ยาถอนพิษทุกชนิดมาจากอันอันไม่อย่างนั้นข้าคงพลาดท่า แต่อย่าได้คิดว่าคนอย่างข้าจะมีคุณธรรมถึงขนาดรับผิดชอบหญิงชั่วแบบนั้น หากแผนของนางสำเร็จข้าก็แค่จับนางโยนทะเลก็สิ้นเรื่องนี่ยังนับว่าถือเป็นโชค
