ของตนดีกว่าแต่ก่อนเสียอีก” หยวนฟานกล่าวขึ้นในขณะที่ช่วยลูกสาวบรรจุครีมที่เจ้าตัวทำลงในโถกระเบื้องเคลือบ
“ท่านแม่ชอบก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” เด็กหญิงยกยิ้มตอบ ‘เฮยเฮยต้องขอบคุณเจ้าเลยนะหากไม่มีเจ้าข้าคงทำสิ่งเหล่านี้ไม่ได้หรอก’
‘เจ้ารู้ก็ดีแล้ว รีบไปหาของอร่อยมาตอบแทนข้าซะ จะเป็นขนมไหว้เทพธิดาฉางเอ๋อเหมือนครั้งก่อนก็ได้ ข้าชอบรสชาติของมันยิ่ง’ เต่าตัวน้อยพูดขึ้นด้วยความตะกละ ‘เอาไว้ข้าค่อยทำนะ’
ในระหว่างการสนทนาเสียงวิ่งของม้าก็ดังขึ้นและหยุดลงแถวหน้าบ้าน คนในครอบครัวต่างพากันแปลกใจ101
“ข้าออกไปดูเองขอรับ” หมิงหมิงกล่าวอาสาพร้อมกับเจ้าตัววิ่งออกไปด้านนอก
เหลียนเซียวมู่ตงผู้ลงจากรถม้าและกำลังสนทนากับหยูเจียงก็มองไปทางประตูบานใหญ่สีแดงพร้อมกันเมื่อมองเห็นประตูบานนั้นกำลังเปิด “ท่านพ่อ” หมิงหมิงส่งเสียงเรียกบิดาด้วยรอยยิ้ม
ก่อนที่เจ้าตัวจะมองชายหนุ่มรูปงามที่กำลังยืนส่งยิ้มมาให้ตนด้วยความสงสัย “เจ้าลืมพี่ชายแล้วหรือหมิงหมิง”
คำพูดอันสนิทสนมนี้ ทำให้เด็กชายคลับคล้ายว่าเหมือนตนจะนึกออกว่าเคยมีคนผู้หนึ่งแทนตัวอย่างนี้เมื่อนานมาแล้ว
“ท่านคือพี่ชายมู่ตงอย่างนั้นหรือ” เด็กชายตัวกลมย้อนถามอย่างกังขา
“อืม” เหลียนเซียวมู่ตงยกมือไพล่หลังยกยิ้มตอบรับเสียงผ่านลำคอ “คารวะพี่ชาย ท่านรีบเข้าบ้านก่อนเถอะขอรับ”
หมิงหมิงประสานมือก้มหัวให้เขากล่าวอย่างดีใจเนื่องจากเท่าที่ตนจำได้พี่ชายคนนี้ใจดีกับตนมาก102
เมื่อชา
