่ไม่โกรธข้า” หนิงอันรีบกล่าวประจบพร้อมฉีกยิ้มที่คิดว่าสุดแสนจะจริงใจให้กับเขา
“ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะอภัยให้เจ้าเลย หากอยากให้ข้าหายโกรธเจ้าช่วยไปทำของอร่อยให้ข้ากินหน่อยเถอะ กินแต่อาหารแห้งบนเรือมาหลายวันจนฝืดคอไปหมดแล้ว”
“ได้สิเจ้าค่ะ เรื่องง่าย ๆ เพียงแค่นี้เอง ว่าแต่ท่านเบื่ออาหารทะเลหรือไม่ ถ้าเบื่อข้าจะได้ทำอย่างอื่นให้กิน” หนิงอันตอบรับอย่างยินดี
“เจ้าทำอาหารทะเลเป็นด้วยอย่างนั้นหรือไม่เบื่อหรอกเพียงแต่ข้าคิดว่ามันอาจจะหายากนะ” ชายหนุ่มพูดขึ้นด้วยความสงสัยด้วยความที่เจ้าตัวคงหลงลืมไปแล้วว่าเด็กหญิงตรงหน้านั้นมีความพิเศษเพียงใด
“ท่านเพียงบอกว่าอยากกินหรือไม่ก็พอที่เหลือข้าจัดการเองฮิ ๆ” หนิงอันพูดขึ้นเชิงหยอกล้อพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะออกมา106
“เจ้าทำอะไรข้าก็กินหมดนั่นแหละ หากไม่รบกวนจนเกินไปช่วยทำเผื่อคนของข้าด้วย ในถุงนี้มีเงินอยู่เจ้าเอาไปใช้ได้เลย” ชายหนุ่มผู้อยู่ในชุดสีครามรวบผมตึงสวมกวานยื่นถุงเงินที่คาดเดาได้ว่าน่าจะมีเงินอยู่ไม่น้อยออกมากล่าวอย่างใจปํ้า
“ข้าขอไม่ปฏิเสธนะเจ้าคะ ท่านช่างใจดีเสียจริง ๆ”ในขณะที่หนิงอันกำลังจะเดินไปรับถุงเงินดังกล่าว เสียงของจากทั้งมารดารวมถึงบิดาก็กระแอมเตือนออกมา
“ท่านอาอย่าได้ตำหนินางเลยขอรับ เป็นข้าที่ให้นางเองคนเราทำงานย่อมต้องได้รับค่าตอบแทน เงินในนี้ก็ถือว่าเป็นข้าว่าจ้างให้อันอันทำอาหารให้คนของตนก็แล้วกัน
“ตะ…แต่มันดูไม่ดีนะ เจ้าเป็น
