็นใครแม้ว่าจะยังไม่เคยเห็นหน้าก็ตาม “พวกเราไปคารวะท่านน้ากันเถอะ” ชุนเทียนกล่าวกับน้องสาว
โดยที่หนิงอันได้แยกตัวออกไปเตรียมนํ้ากับของว่างร่วมกับน้องชายและเมื่อเจ้าตัวเดินไปถึงในห้องโถงที่มีเสียงพูดคุยดังออกมา104
เด็กหญิงจึงได้ยกถาดของว่างเข้าไปตามมาด้วยหมิงหมิงผู้มีถาดนํ้าชาอยู่ในมือ ครอบครัวของนางไม่ได้ถือยศศักดิ์ว่าต้องให้คนรับใช้มาช่วยเนื่องจากในตอนนี้ทุกคนต่างมีงานล้นมือ
“คารวะพี่ชาย” อันอันกล่าวทักทายชายหนุ่มผู้ไม่เจอกันนานด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับเจ้าตัวที่มองมาทางนางอย่างพินิจตั้งแต่พบกันครั้งล่าสุดเด็กหญิงตัวน้อยยังไม่สูงมากขนาดนี้ อีกทั้งรูปร่างยังไม่ผอมเท่าตอนนี้ด้วย
“ตามสบาย พวกเราคนกันเองว่าแต่ทำไมเจ้าผอมลงแช่นนี้ทำงานหนักมากอย่างนั้นหรือ” คำถามของชายหนุ่มทำให้หนิงอันคิ้วกระตุก “เปล่าเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าคงเป็นไปตามวัย”
“แน่นะไม่ใช่ว่าเจ้างกเกินไปมัวแต่หาเงินจึงไม่ดูแลร่างกายตนเอง” ชายหนุ่มยังคงถามอย่างกังขา
“พี่ชาย ท่านปากร้ายเช่นนี้มีสตรีใดพึงใจแล้วหรือไม่ หากให้ข้าเดา คิดว่าท่านคงจะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวแน่แท้” คำพูดของหนิงอันทำให้ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบ
“หยูหนิงอัน” หยวนฟานเน้นเสียงชื่อของบุตรสาวทีละคำ“ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ขอพี่ชายโปรดอภัย” เด็กหญิงกล่าวอย่าง105
สำนึกผิดสีหน้าจืดเจื่อน “ท่านอาสะใภ้หยูอย่าดุนางเลยขอรับ”เหลียนเซียวมู่ตงกล่าวแก้ตัวแทนเด็กหญิง
“ขอบคุณพี่ชายที
