ากันจามเมื่อได้กลิ่นของอาหารจานสุดท้าย70
“พี่สาวมันหอมเหลือเกินแต่ก็ทำให้ข้าจามไม่หยุดเช่นกันไม่ทราบว่ามันคืออะไรหรือขอรับ” หมิงหมิงผู้หิวโหยวิ่งตุบตับมาทางเรือนครัวตะโกนถามอย่างใคร่รู้
“จานนี้เรียกว่าหอยตลับผัดฮวาเจียวอีกเดี๋ยวเจ้าก็จะได้กินแล้วรับรองว่าถูกใจคนชอบอาหารรสจัดอย่างเจ้าแน่นอน”
“แค่ได้กลิ่นข้าก็รู้แล้วขอรับว่ามันต้องอร่อย” หมิงหมิงไม่พูดเปล่าเด็กชายยังคงสูดกลิ่นหอมนั้นอย่างตะกละตะกลาม
หลังอาหารมื้อเย็นอันแสนอร่อยและเป็นที่ถูกอกถูกใจของทุกคน หนิงอันก็มานั่งเขียนจดหมายถึงพี่ชายผู้อยู่ห่างไกลที่มักจะติดต่อกันอยู่เป็นประจำแม้ว่าเขาคนนั้นจะเขียนมาเป็นประโยคสั้น ๆ ก็ตาม
เขตเมืองเจ้อเจียง “นายน้อยมีจดหมายขอรับ” หลินเจ๋ตะโกนขึ้นเสียงดังทำให้เด็กหนุ่มผู้มีองคาพยพทั้งห้าบนใบหน้างดงามประดุจเทพเซียนลงมาจุติหันมาทางเขาด้วยคิ้วขมวดมุ่น
“เจ้าจำเป็นต้องร้องส่งเสียงดังขนาดนี้อย่างนั้นหรือ เรื่องที่ให้ไปจัดการเรียบร้อยหรือไม่” นํ้าเสียงทุ้มของเขาถามกับผู้ที่กำลังยื่นจดหมายที่มีลายมือคุ้นเคยอยู่บนนั้น71
“ข้าน้อยจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ” หลินเจ๋ตอบอย่างนอบน้อมก่อนจะถอยออกมาอย่างรู้ความ หลังจากผู้เป็นนายรับจดหมายจากมือของตน
“เรียบร้อยแล้วก็ดี อย่าให้ใครมารบกวนข้าล่ะ” เหลียนเซียวมู่ตงหันกายเดินกลับเข้าไปภายในห้องทำงานของตนและเมื่อชายหนุ่มอ่านเนื้อความในกระดาษสีขาวซึ่งมีลายมือเป็นระเบียบสวยง
