จับปลาให้กินไม่สู้สอนให้รู้จักหา
เมื่อเจ้าสิบอนุญาตแล้วหนิงอันจึงได้อุ้มสุนัขตัวเล็กขึ้นมาพร้อมกับมองไปยังดวงตาใสแจ๋วของมันก่อนพูดขึ้น
“ต่อไปนี้เจ้าชื่อซินซินก็แล้วกัน ชอบหรือไม่” หมาน้อยตัวนั้นเห่าตอบ ท่าทางของมันดูไม่อ่อนแรงอีกแล้ว
เจ้าสิบเดินเข้ามาคลอเคลียลูกของตนพร้อมกับบอกเจ้าตัวเล็กว่านับจากนี้ให้เจ้าตัวไปอาศัยอยู่กับเจ้านายตัวน้อย
หลังจากเรื่องของสุนัขจบลงหนิงอันก็หันมาสนใจอาหารทะเลของตนต่อ โดยมีเด็กทั้งหกคนต่างพากันช่วยเก็บอยู่ห่างไปไม่มาก
หนิงอันมองไปยังน้องชายหญิงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มก่อนที่เจ้าตัวจะตะโกนขึ้นเสียงดัง “ข้าจะย่างกุ้ง หอยให้พวกเจ้ากิน”37
“ขอรับ/เจ้าค่ะ” เด็กน้อยทั้งหลายตอบกลับเสียงดังอย่างพร้อมเพรียง ใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วยามกลิ่นย่างของอาหารทะเลทั้งกุ้งและหอยก็ลอยมาตามลม ทำให้ท้องไม่ว่าจะทั้งเด็กหรือผู้ใหญ่ รวมถึงสหายต่างเผ่าพันธุ์ส่งเสียงร้องครวญคราง
ฉงซานเป็นตัวแรกที่วิ่งนำหน้ามาก่อนเพื่อน เจ้าตัวส่งเสียงงืดงาดถามหนิงอันนํ้าลายสอ
“รออีกนิดใกล้จะสุกแล้ว” อันอันบอกหมีดำจอมตะกละอย่างเอ็นดูแม้ว่าในตอนนี้เจ้าตัวจะตัวใหญ่ไปกว่านางมากโขแล้วก็ตาม
ส่วนเด็กชายหญิงทั้งหกคนก็วิ่งตรงมาทางหนิงอันเช่นเดียวกันโดยมีหมิงหมิงวิ่งนำหน้า
“พี่สาว ข้าหิว” เด็กชายไม่พูดเปล่าเนื่องจากเจ้าตัวยกมือกุมท้องกล่าวเสียงอ้อนทำให้ผู้เป็นพี่หัวเราะอย่างขบขันให้กับท่าทางของเขา
“รออีกนิด” ผู
