มณ์ของสัตว์ตัวใหญ่ทั้งสองก็ดีขึ้น ‘อันอันข้าว่าเจ้าต้องให้ฉงเหมากับฉงซานมาเดินยามแทนพวกมันได้แล้วอายุของมันทั้งสองตัวไม่น้อยแล้วนะ’
คำพูดของกุยเฮยทำให้หมีกับเสือต่างพากันส่งเสียงท้วงออกมา แปลได้ว่า ‘ข้ายังไม่แก่’ หนิงอันส่งยิ้มแหยให้พวกมันก่อนคิดว่า(ทีอย่างนี้สามัคคีกันเชียว)
“หัวหน้านี่พวกเรากำลังฝันอยู่หรือไม่” หนึ่งในลูกน้องของต้าอิ้งถามออกมาคล้ายละเมอ
“โอ๊ย! ข้าเจ็บนะเจ้าตีหัวข้าทำไม” ชายคนนั้นโวยวายใส่เพื่อนที่ยืนข้างกัน “เจ็บก็แสดงว่าเจ้าไม่ได้ฝันอย่างไรล่ะข้าหวังดีชัด ๆ” ชายคนนั้นตอบหน้าตาเฉย633
ทางด้านชายผู้สูงศักดิ์เองก็มีอาการไม่แตกต่างจากลูกน้องของตนนักตั้งแต่ได้ยินสิ่งที่เด็กหญิงพูดกระนั้นเขาก็ยังคงเก็บอาการได้ดี
เมื่อหนิงอันเล่นกับสัตว์ทั้งสองอย่างพอใจแล้ว พวกมันก็ขอตัวไปทำหน้าที่ของตนต่อโดยที่สัตว์ทั้งสองพากันปรายตามองไปยังผู้ติดตามกลุ่มนั้นอีกทั้งยังแสยะยิ้มออกมาด้วย
“มันจะไม่กินพวกเราใช่ไหมดูเขี้ยวของมันสิข้าล่ะขนลุก”ซึ่งไม่แต่เพียงชายคนนี้เท่านั้นที่คิดเช่นนี้เนื่องจากคนอื่นต่างก็คิดแบบเขานั่นแหละเพียงแต่ไม่มีใครพูดออกมาเท่านั้น
เทียนชุนเยว่หลงลิ่วมองสัตว์ร้ายทั้งคู่เดินเข้าไปในหมู่บ้านด้วยความสงสัย “ศิษย์น้องเจ้าไม่กลัวว่าชาวบ้านจะแตกตื่นหรือถ้าหากมีใครเห็นพวกมัน” ชายหนุ่มถามขึ้นทันที
หยูเจียงผู้ออกมาด้วยอยากจะบอกเขาเสียเหลือเกินว่าพวกเขาตกใจจนกลายเป็นความชินชามาน
