แค่เห็นก็น่าจะเมื่อยมือแล้ว
ทางด้านหนิงอันหลังจากขึ้นภูเขามากับกลุ่มของชาวบ้านเจ้าตัวก็มองหาตำแหน่งที่คิดว่าเหมาะแก่การขุดบ่อ
‘เฮยเฮยเจ้าคิดว่าตรงไหนดี’ หนิงอันถามกับเต่าคู่หูเมื่อมองไปรอบบริเวณสถานที่แห่งนี้
‘เป็นข้างถํ้าฝั่งนั้นเถอะพอมีพุ่มไม้รวมถึงไม้ใหญ่ให้ร่มเงาค่อนข้างลับตาคนด้วย’ เต่าตัวน้อยพูดขึ้นเมื่อเจ้าตัวกวาดตามองไปทั่ว
หนิงอันมองไปยังทิศทางตามที่เต่าตัวน้อยผู้อยู่ในมือบอก ‘เจ้าเลือกได้ดี’ และเมื่อได้สถานที่แล้ว
เจ้าตัวก็ได้บอกกับชาวบ้านกลุ่มนั้นว่าบ่อที่ให้ขุดนั้นไม่ต้องลึกมากเนื่องจากนางกลัวว่าพวกงูจะกินนํ้าลำบากดังนั้นจึงเหมือนเป็นแอ่งนํ้าเสียมากกว่า2
“ขอขอบคุณทุกท่านมากนะเจ้าคะและข้ามีข่าวดีจะแจ้งให้ทุกท่านทราบด้วย เนื่องจากนายท่านลิ่วต้องการคนงานจำนวนมากในการขุดหาดินประสิวลักษณะของมันจะเป็นแบบนี้เจ้าค่ะค่าแรงวันละหนึ่งร้อยอีแปะหากใครสนใจสามารถลงชื่อได้เลยจองก่อนมีสิทธิ์ได้งานก่อน”
จบเสียงของหนิงอันชาวบ้านทั้งห้าคนต่างก็ส่งเสียงฮือฮาทันทีและรีบมาดูผนึกดินประสิวที่ว่าพร้อมกัน
“เสี่ยวอันรับคนมากหรือไม่ ข้าจะได้กลับไปบอกญาติ ๆด้วย” ชายคนหนึ่งถามขึ้น “รับจำนวนสี่สิบคนเจ้าค่ะ แบ่งเป็นช่วงเช้ากับบ่ายช่วงเช้าเริ่มงานต้นยามเฉินไปจนถึงปลายยามเซินเวลาพักคือยามอู่ให้พักไม่เกินครึ่งชั่วยามส่วนช่วงบ่ายเริ่มเวลาต้นยามเซินถึงต้นยามห้ายเวลาพักคือต้นยามโหย่วเวลาพักคือครึ่งชั่วยามเหม
