ช่างเหมือนกันไม่มีผิด
หนึ่งเดือนต่อมาหนิงอันผู้กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับการงานของตนหาได้สนใจหรือรับรู้เรื่องราวที่กำลังเป็นที่เล่าลือในขณะนี้ไม่ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่แต่งเติมมาจากเมืองหลวงโดยคนของคาราวานพ่อค้าเร่
ในขณะที่เจ้าตัวกำลังทำงานอยู่อย่างเพลิดเพลิน จางอี้ก็ได้เดินเข้ามาหา
“เสี่ยวอัน” เด็กหญิงหันหน้าไปตามเสียงเรียกก่อนที่นางจะคลี่ยิ้มและกล่าวทักทายคนผู้นั้น “ท่านอาอี้เหตุใดวันนี้มาหาข้าได้ล่ะเจ้าคะ”
“ที่ข้ามาวันนี้ก็เพื่อนำเงินส่วนแบ่งจากการขายมาให้เจ้าอย่างไรเล่า ข้ารอทั้งที่บ้านและที่ร้านก็ไม่เห็นเจ้าแวะไป วันนี้จึงได้ถือโอกาสนำเงินมาให้พร้อมกับสมุดบัญชีเสียเลย” ชายหนุ่มพูดพลางนั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่15
“ขอคุณเจ้าค่ะ ท่านอามาเหนื่อย ๆ ดื่มนํ้าก่อนเถอะ”หนิงอันยกยิ้มกล่าวเชิญพร้อมกับเทนํ้าเย็นลงในแก้วไม้ไผ่ส่งให้เขา
จางอี้ยกนํ้าขึ้นดื่มแล้วเขาก็ดวงตาเบิกโพลงอย่างตกใจ“อันอัน นะ..นี่มันนํ้าเย็นไม่ใช่หรือช่วงนี้อากาศร้อนยิ่งนักเจ้ามีนํ้าเย็นได้อย่างไรขนาดนํ้าในลำธารยังแทบจะกลายเป็นนํ้าต้มสุกเลย”
“คือข้าทำนํ้าแข็งเองเจ้าค่ะ” จบคำพูดของเด็กหญิง ชายหนุ่มมองนางคล้ายถูกผีหลอก
“จะ…เจ้าเป็นเซียนเหมือนองค์ฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ” จางอี้ไม่พูดเปล่า เนื่องจากเขาได้ลุกจากที่นั่งลงมาคุกเข่าให้เด็กหญิงที่พื้นดินอย่างตื่นกลัว
“ท่านอาจะทำอะไรเจ้าคะ รีบลุกขึ้นมาก่อนข้าไม่ได้เป็นเซียน” หนิงอันรีบร้องห้ามเข
