าเสียงหลง
“ท่านอย่าได้โกหกข้า หากไม่ใช่เซียนแล้วเหตุใดท่านจึงได้เสกนํ้าแข็งได้ ข้าไม่นึกเลยว่าเรื่องที่คนเหล่านั้นเล่าลือกันจะเป็นจริง”16
คำพูดของชายหนุ่มทำให้หนิงอันรู้สึกประหลาดใจแกมสงสัย ‘เฮยเฮย เจ้าคิดเหมือนข้าหรือไม่เรื่องนี้ข้าว่ามันแปลก ๆพิกล’
‘ข้าว่าน่าจะเกี่ยวกับคนผู้นั้น ยังไงเจ้าก็รีบอธิบายให้อาจางอี้เข้าใจก่อนเถอะ’
‘อืม’ “ท่านอาอี้ลุกขึ้นก่อน ข้าจะอธิบายให้ท่านฟังว่าข้าทำนํ้าแข็งได้อย่างไร แม้แต่ตัวท่านเองก็ทำได้ มันง่ายมาก” คำพูดของหนิงอันทำให้จางอี้มองใบหน้าของผู้พูดด้วยดวงตาฉายแววสับสน
และก็ยอมลุกขึ้นมานั่งตามเดิมด้วยท่าทางเรียบร้อยมากกว่าเดิม หนิงอันจึงได้ถอนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“เอาละท่านรอข้าตรงนี้ก่อนนะเจ้าคะ” จบคำของเจ้าตัวอันอันก็เดินมาหามู่ตานที่กำลังยกของว่างเข้ามาพอดี
“คุณหนูท่านจะไปไหนหรือเจ้าคะ” มู่ตานเอ่ยถามพลางมองคุณหนูของตนอย่างสงสัย “พี่มู่ตานท่านช่วยไปนำดินประสิวเกลือและนํ้ามาให้ข้าหนึ่งชามสิเจ้าค่ะ” หนิงอันบอกในสิ่งที่ต้องการพร้อมกับยื่นมือไปรับจานขนมจากมือของคนตรงหน้า17
“ได้สิเจ้าค่ะ” มู่ตานรับคำก่อนหมุนตัวกลับไปทางเรือนครอบครัวหยูส่วนหนิงอันก็เดินย้อนกลับมาหาจางอี้ที่กำลังมองนํ้าเย็นในแก้วของตนสีหน้าเหม่อลอย
“ท่านอากินของว่างเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวท่านจะได้รู้ว่านํ้าแข็งนั้นทำยังไง” ไม่เกินหนึ่งเค่อมู่ตานก็นำในสิ่งที่เจ้านายตัวน้อยสั่งมาวางลงต่อหน้าคน
