ศาสตร์การที่นํ้าเป็นนํ้าแข็งได้นั้นเกิดจากการที่ข้าใช้ดินประสิวกับเกลือลงไปในนํ้า….” หนิงอันอธิบายออกมาอย่างยืดยาว624
“อันใดคือหลักการทางวิทยาศาสตร์” ไม่ใช่เพียงเทียนชุนเยว่หลงลิ่วเท่านั้นที่ไม่เข้าใจเพราะคนอีกสองก็ไม่เข้าใจเช่นกันอีกทั้งยิ่งฟังก็ยิ่งงง“เอาเป็นว่าของทั้งสองสิ่งนี้สามารถทำให้นํ้าเป็นนํ้าแข็งได้ก็พอนะเจ้าคะไม่อย่างนั้นยิ่งอธิบายดูเหมือนจะยิ่งยาว” หนิงอันกล่าวตัดบทอย่างเหนื่อยอ่อน“ว่าแต่เจ้าไม่ได้เป็นเซียนจริง ๆ อย่างนั้นหรือ” เทียนชุนเยว่หลงลิ่วถามยํ้ากับเด็กหญิงตรงหน้า“แน่ใจสิเจ้าคะ หากข้าเป็นเซียนจริง ๆ เหตุใดจะต้องมาทำตัวให้วุ่นวายให้เหนื่อยยากเช่นนี้เล่า” หนิงอันตอบตามที่ใจคิดแต่แล้ว “ไม่ใช่ว่าเซียนจะต้องมีการลงมาเผชิญด่านเคราะห์บนโลกมนุษย์เพื่อช่วยเหลือผู้คนหรอกหรือแต่กว่าจะมีความสุขก็ต่างทุกข์ยากด้วยกันทั้งนั้น” คำพูดของหยูเจียงทำให้อันอันแทบตกจากเก้าอี้“ท่านพ่อ ท่านไปฟังเรื่องราวเหล่านี้มาจากที่ใดกัน” หนิงอันย้อนถามสีหน้าคล้ายจะร้องไห้แต่ไร้ซึ่งนํ้าตา625
“ก็เรื่องเล่าตามโรงนํ้าชาอย่างไรเล่า” ประโยคนี้ไม่ใช่หยูเจียงเป็นคนตอบแต่ทว่ากลับเป็นคำพูดของเทียนชุนเยว่หลงลิ่ว“ข้าเป็นเพียงมนุษย์จริง ๆ เชื่อข้าเถอะเพียงแต่ข้าฉลาดและเก่งมากเท่านั้นเอง” หนิงอันจงใจพูดให้ทุกคนหัวเราะทว่าพวกเขาต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วยเสียอย่างนั้น626
