ิบายออกไปก่อนเถอะ ไม่อย่างนั้นเกิดพวกเขากราบไหว้เจ้าขึ้นมาเช่นขันทีผู้นั้นแล้วจะยุ่ง’หนิงอันมองไปยังขันทีเหลียวใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทว่าสำหรับขันทีวัยกลางคนนั้นเขากลับสะดุ้งสุดตัว“ท่านเซียนได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย ข้าไม่ได้เจตนาจะทำให้ท่านขุ่นเคือง” นํ้าเสียงของขันทีผู้นั้นหวาดกลัวจนตัวสั่นก้มหัวให้หนิงอันปลก ๆ“ท่านขันทีเหลียว รีบลุกขึ้นมาก่อนข้าหาได้เป็นเซียนไม่ข้าเป็นเพียงคนธรรมดาเหมือนท่านนั่นแหละเจ้าค่ะ อีกทั้งยังอายุน้อยกว่าท่านตั้งหลายปีข้าไม่อยากอายุสั้นนะเจ้าคะท่านรีบลุกขึ้นมาก่อน” หนิงอันพูดพร้อมกับลุกขึ้นไปพยุงร่างของเขา623
“ขะ..ข้าน้อยมิบังอาจท่านเซียนอย่าได้ลดตัวลงมาทำเช่นนี้ขอรับ” ชายวัยกลางคนพลางขยับตัวหนีด้วยความหวั่นเกรงหนิงอันอยากยกมือกุมขมับเมื่อได้ยินคำถามของชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์เหนือแผ่นดิน “อันอันเจ้าเป็นเซียนอย่างนั้นหรือ”การที่เทียนชุนเยว่หลงลิ่วเงียบไปเนิ่นนานเป็นเพราะเขากำลังตกตะกอนความคิดของตน“ห๊ะ! แม้แต่ท่านก็เป็นไปด้วยอย่างนั้นหรือ” หนิงอันอุทานเสียงดังอย่างตกใจจากนั้นนางจึงมองไปยังบิดาของตนบ้าง“ลูกพ่อขอบคุณสวรรค์ที่ให้เจ้ามาเกิดกับคนไม่เอาไหนเช่นข้า” คำกล่าวของหยูเจียงทำให้หนิงอันกลอกตาขาวไปมาพลางคิดอย่างกลัดกลุ้ม (ข้าไม่น่าเล่นใหญ่เลย อธิบายไปก่อนซะก็ดี เฮ้อ! เรียนผูกต้องเรียนแก้สินะ)“พวกท่านฟังข้านะเจ้าคะสิ่งที่ข้าทำนั้นเป็นหลักการทางวิทยา
