่ ย่ารวมถึงคนในครอบครัวต่างนั่งตัวเกร็งต่อหน้าคนทั้งสี่“ศิษย์พี่เหตุใดท่านมาหาข้าโดยไม่บอกล่วงหน้าละเจ้าคะท่านทำให้คนในครอบครัวของข้ากลัวกันหมดแล้ว”607
คำพูดอันกล้าหาญของเด็กหญิงทำให้เทียนชุนเยว่หลงลิ่วหัวเราะอย่างพอใจ “หากข้าบอกเจ้าก่อนก็ไม่ทำให้ประหลาดใจนะสิ”คำพูดเป็นกันเองของชายหนุ่มสูงศักดิ์ไม่เพียงแต่ทำให้คนในครอบครัวของเด็กหญิงแปลกใจเพียงเท่านั้นเพราะแม้แต่เด็กชายหญิงวัยสี่ขวบต่างมองบิดาของตนอย่างไม่อยากเชื่อสายตาเช่นเดียวกัน“เจ้าค่ะ ข้าประหลาดใจมากจนถึงที่สุดทีเดียว คารวะศิษย์พี่ และพี่หญิง” เด็กหญิงพูดขึ้นเชิงประชดพลางฉีกยิ้มก่อนยอบตัวคารวะคนทั้งสองตามมารยาทเช่นเดียวกับน้องชายที่ทำตามพี่สาวของตนแม้จะยังไม่รู้ว่าคนทั้งสี่เป็นใครแต่เขาคิดว่าย่อมไม่ใช่คนธรรมดาสามัญเป็นแน่ และหนิงอันกำลังจะหันไปทำความเคารพเด็กทั้งสองคนด้วยแต่แล้ว “เจ้าทั้งสองยังไม่คารวะอาหญิงของเจ้าอีกนางเป็นศิษย์น้องของพ่อและยังเป็นผู้มีพระคุณต่อเจ้าสองคนอีกด้วยตามที่ท่านแม่เคยเล่าให้เจ้าฟังอย่างไรเล่า” เมื่อคำพูดนี้จบลง608
เด็กชายหญิงใบหน้าละม้ายคล้ายกันเบิกตามองไปยังเด็กหญิงตรงหน้าสีหน้าแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม “คารวะท่านอาขอรับ/เจ้าค่ะ”“ไม่กล้า ๆ เจ้าทั้งสองคนรีบนั่งลงเถอะ” แผ่นหลังของหนิงอันหลั่งเหงื่อเย็นในขณะพูด (ใครจะกล้ารับการคารวะขององค์รัชทายาทกับองค์หญิงได้กัน) นางคิด“อันอันเจ้าอย่าเสียมารยาท จะพูดจาแบ
