อย่างนี้ก็ได้หรือ
‘เฮยเฮยวันนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิรอบที่สองแล้วนะ ข้าอายุครบสิบเอ็ดแล้วด้วย ทำไมเจ้ายังไม่ตื่นอีก’ หนิงอันกล่าวเสียงสะอื้นหลังจากตื่นนอน
นางพูดเช่นนี้ทุกวันด้วยความหวังว่าสักวันจะได้ยินเสียงตอบกลับจากเต่าคู่พันธะกระทั่งผ่านมาหนึ่งปีก็ยังไม่ได้ยินเสียงของสหาย
ทำให้ความผิดเข้าเกาะกุมในใจของตน และเฝ้าโทษตัวเองถึงเรื่องในครั้งนั้นแต่แล้ววันนี้ผิดแปลกไปเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย
‘แตงโมของข้าละอยู่ไหน’ เสียงนี้แหบพร่าเล็กน้อยกระนั้นหนิงอันก็มั่นใจว่าต้องเป็นสหายคู่หูของตัวเองเป็นแน่
เด็กหญิงจึงได้หัวเราะออกมาทั้งนํ้าตา ‘เจ้าเป็นบ้าไปแล้วอย่างนั้นหรือ’ ปากของเต่าตัวน้อยยังคงเป็นพิษเช่นเคย592
‘เฮยเฮยเจ้าตื่นแล้ว’ หนิงอันหาได้ต่อล้อต่อเถียงกับเจ้าตัวจึงทำให้กุยเฮยรู้สึกเก้อเขิน‘อืมตื่นแล้ว เจ้ายังไม่ตอบเลยว่าแตงโมของข้าอยู่ไหนเจ้าพูดเองไม่ใช่หรือว่าจะปลูกมันให้ข้ากิน’ เต่าตัวน้อยพูดกลบเกลื่อน‘เจ้าได้ยินที่ข้าพูดด้วยอย่างนั้นหรือ’ หนิงอันไม่ตอบ แต่กลับย้อนถามออกมาแทน ‘ได้ยินสิทุกอย่างนั่นแหละรวมถึงของอร่อยด้วย เริ่มจากวันนี้เลยก็แล้วกันข้าหิวจะตายอยู่แล้ว’‘ได้เลย ข้าจะทำให้เจ้ากินเดี๋ยวนี้แหละ’ หลังจากพูดจบหนิงอันก็รีบวิ่งออกไปนอกห้องของตนอย่างอารมณ์ดีโดยไม่ลืมวางคู่หูไว้บนหัวของตนการกระทำของเด็กหญิงได้ทำให้คนในครัวประหลาดใจเนื่องจากไม่เห็นคุณหนูของตนลงมือทำอาหารมานานนับปี“คุณ
