หนูจะทำอะไรหรือเจ้าค่ะ” นางป๋ายผู้เป็นแม่ครัวในวันนี้ถามออกมาด้วยรอยยิ้ม“ข้าจะทำปลานึ่งบ๊วยเจ้าคะ”593
“ให้ข้าช่วยดีหรือไม่เจ้าคะคุณหนู” มู่ตานอาสา“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าจะทำเอง”เด็กหญิงลงมือทำอาหารจานนี้เองทุกขั้นตอนใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยามกุยเฮยก็สูดจมูกฟุดฟิดด้วยความอยากกินเสียงกลืนนํ้าลายบนหัวทำให้หนิงอันอดกล่าวสัพยอกสหายออกมาไม่ได้ ‘เจ้าอย่าทำนํ้าลายเลอะผมของข้าเชียว’‘ข้าไม่ได้ไร้มารยาทขนาดนั้นนะ ว่าแต่มันกินได้หรือยัง’กุยเฮยส่งเสียงท้วงพร้อมถามออกมาในคราวเดียวหนิงอันอมยิ้มก่อนตอบ ‘ใกล้สุกแล้ว’ไม่เกินหนึ่งจิบชา ปลานึ่งที่หนิงอันลงมือทำทุกขั้นตอนก็พร้อมกินซึ่งนางไม่ได้ทำให้เฉพาะกุยเฮยเพียงเท่านั้นเนื่องจากคนในครอบครัวรวมถึงคนในครัวก็ได้กินด้วย
การกลับมาของกุยเฮยไม่เพียงแต่หนิงอันเท่านั้นที่ดีใจเพราะคนในครอบครัวหยูเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับเด็กหญิง594
หลังมื้อเช้าสิ้นสุดสองพี่น้องรวมถึงกุยเฮยก็พากันเดินไปยังสวนแตงโมที่ได้ลงปลูกไว้เมื่อครึ่งเดือนก่อน ‘แตงโมของเจ้ากว่าจะพร้อมกินก็น่าจะอีกสองเดือน’
หนิงอันชี้นิ้วไปยังแปลงแตงโมด้านหน้าในขณะสื่อสารกับคู่พันธะ ‘อีกนานเลยสินะ’ เต่าตัวน้อยรำพึง ‘ก็เจ้าตื่นขึ้นมาช้าเองนี่ เจ้าบอกข้าว่าจะตื่นฤดูใบไม้ผลิไม่ใช่หรือ’ หนิงอันโต้‘แล้วตอนนี้ไม่ใช่ฤดูใบไม้ผลิหรือยังไง ข้าไม่ได้บอกนี่ว่าจะตื่นปีที่แล้ว’ คำกล่าวของเต่าตัวน้อยทำให้หนิงอันหยุดนิ่ง(แบบนี้ก็ไ
