ด้หรือ) เจ้าตัวคิด‘ครั้งนี้ถือว่าเจ้าชนะ’ จบคำของหนิงอันเต่าตัวน้อยก็แย้มริมฝีปากของตนออก (โชคดีที่ได้กลับมา)หลังจากงานครึ่งวันเช้าจบลง สองพี่น้องหยูก็กลับเข้ามาในลานบ้านของตนเพื่อจะเตรียมตัวเดินขึ้นภูเขาและก็ได้พบเข้ากับอานเจิงและยงฮ่าว“พี่สาม พี่สี่ พวกท่านกลับมาแล้ว” หนิงอันรู้สึกยินดีที่เห็นคนทั้งสอง595
“กลับมาแล้วและกำลังจะไปอีกแล้ว” คำกล่าวของอานเจิงทำให้สองพี่น้องหยูมองเขาอย่างไม่เข้าใจ“พี่สองคนตัดสินใจจะไปเข้าร่วมกองทัพทางเหนือ”คำพูดของยงฮ่าวทำให้ผู้ฟังทั้งสองคนรู้สึกใจหาย“ท่านสองคนตัดสินใจดีแล้วอย่างนั้นหรือ” หนิงอันถามขึ้นด้วยความรู้สึกวูบโหวง คนทั้งคู่พยักหน้ารับ“วันพรุ่งพวกเราจะเดินทาง” จบคำของอานเจิง หนิงอันจึงได้ถามขึ้นอย่างตกใจ “เร็วถึงเพียงนั้นพวกท่านเพิ่งกลับมาจากต่างเมืองนี่จะเดินทางอีกแล้วหรือ”“เราทั้งสองคนจะต้องรีบไปรายงานตัว เอาไว้เมื่อถึงที่นั่นพี่จะรีบส่งข่าวมาบอก” อานเจิงเองก็รู้สึกใจหายเช่นกันที่จะต้องพูดออกมาแบบนี้“ถ้าอย่างนั้นพี่สองคนรอข้าสักครู่” จบคำพูดของเจ้าตัวหนิงอันก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องทำงานของตนทันที‘ข้าเตรียมยาออกมาให้เจ้าหมดทุกชนิดที่มีแล้ว เจ้าเอาให้พวกเขาไปให้มากหน่อยชายแดนทางเหนือไม่ค่อยสงบ’ กุยเฮย596
กล่าวด้วยความหวังดีเนื่องจากเด็กทั้งสองต่างเติบโตมาภายใต้สายตาของตนดังนั้นหากจะบอกว่าไม่ห่วงก็ไม่ได้หนิงอันนำยาที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะใส่กระเป๋
