าผ้าสะพายหลังที่เย็บขึ้นมาอย่างละเท่า ๆ กันทั้งสองใบในระหว่างที่คนทั้งสองรอหนิงอัน ยงฮ่าวก็หันมาสนทนากับหมิงหมิงสีหน้าค่อนข้างจริงจัง“น้องหกเจ้าจะต้องดูแลพี่สาวของเจ้ากับน้องสาวของข้าให้ดีนะ” หมิงหมิงพยักหน้ารับสีหน้าจริงจังไม่ต่างกัน“แล้วอย่าลืมดูแลตัวเองด้วยล่ะ ข้ารู้ว่าเจ้าเก่งแต่อย่าได้ประมาท” อานเจิงกล่าวเตือนอย่างหวังดีแม้จะรู้ถึงความสามารถของเด็กชายผู้อายุน้อยกว่าถึงหกปีก็ตาม“ขอรับ พี่สามพี่สี่ก็จงระวังตัวเองด้วย”เด็กต่างวัยทั้งสามสนทนากันอีกเพียงเล็กน้อยหนิงอันก็เดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าสองใบ “พี่สาม พี่สี่ข้าให้ท่าน”อานเจิงกับยงฮ่าวรับไปโดยไม่คิดปฏิเสธเนื่องจากรู้ดีถึงนิสัยของผู้เป็นน้อง “ขอบใจเจ้า” ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน597
“ข้าขออวยพรให้พี่ทั้งสองโชคดีหากมีอะไรต้องการขอความช่วยเหลือรีบส่งข่าวมาอย่าได้เกรงใจข้าเด็ดขาด เพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกัน”การจากลาแม้ว่าจะเจ็บปวดแต่อย่างน้อยการจากเป็นก็ดีกว่าจากตาย คล้อยหลังผู้เป็นพี่ของตนเดินออกไปจากลานบ้านสองพี่น้องก็เตรียมตัวขึ้นภูเขาโดยอาศัยเจ้าสาม เจ้าสี่เป็นพาหนะส่วนเจ้าห้าก็มีตะกร้าอยู่บนหลังในระหว่างที่เดินผ่านหน้าเรือนของฉู่เกอเด็กทั้งสองก็เห็นชายชรากำลังนั่งเล่นหมากกระดานอยู่กับซุยเจิ้นเผิงที่ว่างจากการสอนปีนี้ชายชราทั้งสองอายุเจ็ดสิบสองแล้วกระนั้นคนทั้งคู่ก็ยังแข็งแรง “อาจารย์ปู่ใหญ่ อาจารย์ปู่รอง” สองพี่น้องหยูกล่าวทักทายค
