่ไหนเป็นเพื่อนกับมนุษย์ได้” หนึ่งในผู้ติดตามถามคนตัวเล็กขึ้นมานํ้าเสียงแสดงความดูแคลนอย่างเห็นได้ชัดจนผู้เป็นนายทั้งสองมองใบหน้าของเขาด้วยความไม่พอใจ “ขออภัยขอรับ”615
ผู้ถูกดูแคลนทำเพียงปรายตามองเขาก่อนจะโต้ออกไป“เอาไว้เมื่อท่านเห็นก็จะรู้เองว่าข้าหาได้พูดโม้” หมิงหมิงไม่ถือสาคนผู้นั้นเนื่องจากในบางเรื่องสิบตาว่าไม่เท่าตาเห็น
ในขณะที่เด็กชายเดินจูงมือน้องชายหญิงทั้งสองข้ามธรณีประตูก็ได้มีเสียงเล็กของเด็กหญิงคนหนึ่งตะโกนเรียกเขาขึ้นมา “พี่ชายหมิง”
“อิงอิงเจ้ากำลังจะไปไหนอย่างนั้นหรือ” เด็กชายเจ้าของชื่อยกยิ้มถามเด็กหญิงผู้เป็นน้องสาวของศิษย์พี่สี่อย่างเอ็นดู
“ข้ากำลังจะไปหาท่านกับพี่สาวอันเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากไปกับท่านแม่ พี่ใหญ่ก็ไม่อยู่ข้าไม่รู้จะเล่นกับใคร” คนตัวเล็กพูดขึ้นใบหน้าเล็ก ๆ นั้นเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็มากับพวกเราเถอะ พี่จะแนะนำสหายใหม่ให้รู้จัก” ครั้นหลังจากเด็กทั้งสี่ทำความรู้จักกันแล้ว หมิงหมิงจึงแนะนำให้เด็กผู้มาใหม่นั่งบนหลังของเจ้าสี่ผู้ซึ่งมีนิสัยอ่อนโยนที่สุดในพี่น้องทั้งสามตัว616
ทางด้านอันอันหลังจากดูแลหญิงสาวผู้เป็นแขกเรียบร้อยเจ้าตัวก็ได้เข้าไปสนทนากับชายสูงศักดิ์อีกคนที่กำลังสนทนาอยู่กับบิดาของตนในเรื่องเกี่ยวกับเมืองแห่งนี้
หนิงอันนั่งฟังพวกเขาอย่างสงบและหลังจากคนทั้งสองสนทนากันจบลง ผู้เป็นใหญ่จึงได้เอ่ยเข้าเรื่องของตนอย่างไม่อ้อมค้อม614
