้นก็ได้’ หนิงอันหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทางนั้นก็พ่อกับสหาย ทางนี้ก็สหายอีกทั้งยังมีบุญคุณกับตนมากล้น
‘ข้าเคยโกหกเจ้าเมื่อไหร่กัน แม้จิตของข้าจะหลับทว่ามิติเจ้าสามารถใช้ได้ตามปกติแล้วข้าจะจากไปไหนได้’ เป็นครั้งแรกที่เต่าตัวน้อยพูดปดเนื่องจากเจ้าตัวไม่รู้ว่าการใช้พลังเกินขอบเขตในครั้งนี้มันจะหลับไปนานเท่าไหร่
หนิงอันจึงได้ตอบตกลง จากนั้นนางจึงบอกให้ทุกคนถอยออกมา “พวกท่านถอยออกมาก่อนข้าจะจัดการเอง” เสียงของ570
หนิงอันทำให้ผู้ที่กำลังขุดหิมะกองใหญ่เบื้องหน้าพากันหันหลังกลับมามองนางสายตามีคำถามแต่ไม่ใช่สำหรับจือฉีดังนั้นเขาจึงได้สั่งให้ลูกน้องของตนถอยออกมา
เช่นเดียวกับเจ้าหนึ่ง หก เจ็ด แปดซึ่งพวกมันได้พากันวิ่งมาทางเจ้านายตัวน้อยอย่างดีใจ
หยวนฟานแม้จะไม่เข้าใจว่าบุตรสาวจะทำอะไรแต่ด้วยความรักและเชื่อใจนางจึงเฝ้าดูอย่างเงียบงันสองสายตามองไปยังกองหิมะเบื้องหน้าในใจเฝ้าอธิษฐานขอให้สามีผู้เป็นที่รักปลอดภัยเช่นเดียวกับครอบครัวฉง
ส่วนทางหยูเจียงกับฉงฉงผู้ตกอยู่ภายใต้กองหิมะหากว่าร่างกายของทั้งคู่ไม่ได้ถูกบำรุงจากนํ้าตกสวรรค์มาอย่างยาวนานป่านฉะนี้เกรงว่าคงจะหมดลมหายใจไปนานแล้ว
“ฉงฉงเจ้าไม่ต้องกังวลพวกเราจะต้องออกไปได้แน่ ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังไม่พอใจที่ข้าไม่หนีไปตามที่เจ้าต้องการ เอาไว้หากเรารอดออกไปได้เจ้าค่อยต่อว่าข้าดีหรือไม่” แม้นํ้าเสียงของหยูเจียงจะดูอ่อนล้า กระนั้นเขาก็ยังคงยิ้มออ
