ทั้งหมีและคนยังมีที่ว่างให้พออาศัยไม่จมลงไปภายใต้กองหิมะโดยตรง “ท่านอา! ฉงฉง!” จือฉีตะโกนขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดกลัวภายในพื้นเบื้องล่าง “ฉงฉงเจ้ากลัวหรือไม่” คำถามของชายหนุ่มทำให้หมีดำตัวใหญ่ที่กำลังส่งเสียงงืดงาดคล้ายต่อว่าผู้ถามอยู่หยุดเสียงของตนลงพลางกวาดตามองบริเวณโดยรอบไปมาจากนั้นฉงฉงจึงมองหน้าของหยูเจียงด้วยความรู้สึกสับสน หากว่าคนผู้นี้ไม่ช่วยตัวเองเกรงว่ามันคงจะได้รับบาดเจ็บและคงถูกฝังกระนั้นก็เกิดความขัดแย้งขึ้นอีกครั้งเมื่อเจ้าตัวคิดว่ามันมีหน้าที่ต้องปกป้องชายหนุ่มแต่แล้วชายคนนี้กลับต้องมาติดอยู่กับตน575
“เจ้าเลิกทำหน้ารู้สึกผิดเถอะ คนข้างบนจะต้องช่วยเราออกไปได้แน่” คำพูดของหยูเจียงไม่ได้ทำให้มันรู้สึกดีขึ้นสักเท่าไหร่เนื่องจากความกังวลต่อชีวิตของคนตรงหน้า ดังนั้นด้วยความที่อยากระบายหมีดำตัวใหญ่จึงทำท่าทางฮึดฮัดต่อว่าหยูเจียงออกมาอีกครั้งชายหนุ่มจึงทำเพียงเงียบและฟังด้วยรอยยิ้มเพราะรู้ดีว่าหมีตัวนี้รักและเป็นห่วงตนทางอันอันกับกุยเฮยหลังจากคนทั้งหมดถอยออกมาอยู่ในระยะที่เต่าตัวน้อยคิดว่าปลอดภัย ผู้คนรอบด้านก็ต้องตกตะลึงในภาพที่เห็นเมื่อมีลมหมุนเกิดขึ้นบนกองหิมะมหึมาไม่เพียงแค่นั้นลมดังกล่าวได้ดูดเอากองหิมะขึ้นไปจนพวกเขาเริ่มมองเห็นเศษไม้และหลังคาของบ้านที่ถูกฝัง“หะ..หัวหน้าพวกเราไม่ได้ตาฝาดใช่หรือไม่” หนึ่งในลูกน้องของจือฉีชี้นิ้วไปยังภาพที่เห็นถามปากคอสั่น576
เผี๊ยะ! เสี
