ยงมือกระทบเนื้อจากสหายที่อยู่ข้างกันทำให้ผู้ถูกกระทำยกมือกุมแก้มโดยไร้ซึ่งอาการโกรธเคือง “เจ็บ! แสดงว่าเรื่องจริง”จือฉีกับมู่เทามองผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสองอย่างเข้าใจเพราะหากไม่เห็นกับตาก็คงไม่มีใครเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง (จะมีลมที่ไหนดูดหิมะกองใหญ่ที่เดียว) คนทั้งสองต่างคิดเหมือนกันเวลาเพียงจิบชาหลังจากลมและหิมะหายไปจือฉีก็สั่งให้คนช่วยกันยกเศษไม้และหลังคาออกอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรอให้ใครสั่ง“ท่านพี่/ท่านพ่อ/ฉงฉง” หยวนฟานกับสองพี่น้องหยูตะโกนเรียกผู้ที่ติดอยู่ในเศษซากนั้นเสียงดังเช่นเดียวกับสามแม่ลูกฉงที่พากันส่งเสียงเรียกหาสามีและพ่อตนเจ้าหนึ่งและพรรคพวกก็ช่วยกันดมกลิ่นหาอีกแรง “ข้าอยู่ตรงนี้” นํ้าเสียงแหบพร่าของหยูเจียงดังขึ้นภายในมุมหนึ่งของกองไม้ในขณะเดียวกันฉงฉงก็ใช้มือของตนผลักกองไม้เหล่านั้นอีกแรงและในที่สุดทั้งคนและหมีดำตัวใหญ่ก็ปรากฏกายออกมา577
จือฉีกับคนของตนรีบเข้าไปช่วยพยุงหยูเจียงที่อยู่ในสภาพอิดโรยเช่นเดียวกับฉงต้ามันก็กระโจนเข้าไปดูสามีของตนเช่นกันหนิงอันรีบนำนํ้าตกสวรรค์ออกมาให้ทั้งพ่อและมีตัวใหญ่ดื่มแม้ว่าเรี่ยวแรงของทั้งคู่จะไม่ฟื้นตัวในทันทีกระนั้นก็ทำให้เขาพ้นจากภาวะอันตรายมาได้หยวนฟานรวมถึงบุตรทั้งสองโถมตัวเข้ากอดชายหนุ่มที่นั่งส่งยิ้มซีดเซียวมาให้พวกเขาอย่างดีใจ577
