าวเสียงกลั้วหัวเราะ“เจ้านี่นะจะอวยพี่เกินไปแล้ว วันนี้เจ้าหยุดไม่ใช่หรือพวกเราไปชวนย่าป๋าย ท่านแม่ ท่านย่าเข้าไปในเมืองทำข้าวต้มแจกให้คนเดือดร้อนดีหรือไม่”556
“ดีขอรับ”กุยเฮยผู้ได้ยินคำพูดของสองพี่น้องทำให้เต่าตัวน้อยรู้สึกอบอุ่นในใจดังนั้นความอิ่มเอมนี้จึงทำให้พลังของเจ้าตัวเพิ่มขึ้นอย่างไม่รู้ตัวในระหว่างที่สองพี่น้องกำลังจะเตรียมตัวอานเจิงกับยงฮ่าวก็ได้เดินเข้าประตูบ้านหยูมาและเผอิญได้ยินคำพูดนี้พอดี“อันอันเจ้าจะไปในเมืองอย่างนั้นหรือถ้าอย่างนั้นพี่สองคนขอไปด้วยนะแต่ขอกลับไปบอกคนที่บ้านก่อนและจะกลับมาช่วย” อานเจิงพูดขึ้นรวดเดียว “เจ้าค่ะ” หนิงอันพยักหน้าตอบรับเมื่อน้องสาวรับคำคนทั้งสองก็รีบย้อนกลับไปยังเรือนของตนซึ่งยงฮ่าวนั้นอยู่ใกล้กว่า ดังนั้นเจ้าตัวจึงได้กลับมาช่วยได้เร็วกว่าอานเจิงกระนั้นกว่าคนทั้งหมดจะช่วยกันเตรียมสิ่งของครบก็ปาเข้าไปต้นยามอู่ท่ามกลางกองหิมะหนาที่ปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ การสัญจรไปมาค่อนข้างลำบากทำให้ไม่มีใครอยากออกจากบ้านไปไหน557
แต่ไม่ใช่กับคนบ้านหยูและคนในหมู่บ้านไหลชุนเมื่อรู้ว่าหนิงอันตั้งใจจะทำอะไรดังนั้นพวกเขาจึงได้ตั้งใจมารอเด็กหญิงตรงทางเข้าหน้าหมู่บ้านพร้อมสิ่งของในมือคนละเล็กละน้อย“อันอัน” อานไท่ผู้นั่งรวมกลุ่มอยู่กับชาวบ้านหลายคนส่งเสียงเรียกเด็กหญิงผู้ห่อตัวอยู่ในชุดกันหนาวบุฝ้ายหนาสีแดงสดรวมถึงเขายังปรายตามองไปทางหลานชายทั้งสามของตนที่เดินทางไป
