กับคนบ้านหยูในครั้งนี้ด้วย“ท่านปู่ไท่ ท่านลุง ท่านอาพวกท่านออกมาทำไมกันเจ้าคะอากาศหนาวเช่นนี้” เด็กหญิงถามขึ้นอย่างแปลกใจโดยที่นางไม่ได้ลงจากรถเลื่อนที่เจ้าลายเป็นผู้ลาก“มารอเจ้านะสิ แล้วนี่เจ้าลายหายดีแล้วอย่างนั้นหรือ เพิ่งผ่านไปเดือนกว่าเอง” ผู้ถูกถามตอบพร้อมกับมองไปยังเสือโคร่งตัวใหญ่ที่ยืนแสยะยิ้มส่งให้กับตน558
“หายดีแล้วเจ้าค่ะ เจ้าลายแข็งแกร่งมาก ว่าแต่พวกท่านมารอข้าทำไมหรือเจ้าคะ” หนิงอันพูดพร้อมกับกวาดตามองพวกเขาทีละคนด้วยความสงสัยระคนใคร่รู้“ข้าได้ยินมาจากเสี่ยวเจินว่าเจ้าจะเข้าเมืองไปทำข้าวต้มแจกผู้คนดังนั้นพวกเราจึงได้แบ่งข้าวที่เรือนนำมาให้รวมถึงเนื้อสัตว์ด้วย” เฒ่าชราซึ่งปีนี้อายุย่างเข้าแปดสิบเป็นผู้ตอบโดยมีหลายคนพยักหน้าเห็นพ้อง“ข้าขอขอบพระคุณทุกท่านมากนะเจ้าคะ ข้าจะนำสิ่งของที่พวกท่านให้มานำไปช่วยคนเดือดร้อนอย่างแน่นอนหรือหากใครว่างอยากจะไปช่วยกันในเมืองข้าก็ยินดี” หนิงอันลงจากรถเลื่อนก่อนโค้งคำนับให้ชาวบ้านที่นี่อยางซาบซึ้งใจเช่นเดียวกับทุกคนในขบวนยกเว้นฮูหยินผู้เฒ่าหยูที่อาสาอยู่เฝ้าเรือนกับฉงต้านอกนั้นสัตว์ทั้งหมดก็มากับนางโดยที่บนรถลากมีสิ่งของอยู่หลายอย่าง“พวกเจ้าอย่าทำเช่นนี้เป็นพวกเราต่างหากที่ต้องขอบใจหากไม่มีเจ้าและครอบครัวหมู่บ้านของพวกเราคงไม่ได้กินดีนอน559
อุ่นอย่างทุกวันนี้หรอก พวกเจ้ารีบเดินทางกันเถอะเอาไว้วันพรุ่งพวกเราจะสลับกันไปช่วย” อานไท่เป็นตัวแ
