อยากหาเรื่องใส่ตัวก็จัดให้
เมื่อแสงอาทิตย์สุดท้ายของวันกำลังจะลาลับหยูเจียงก็กลับถึงบ้านในสภาพที่ใบหน้าแดงดวงตาปรือจากฤทธิ์ของนํ้าเมาที่เจ้าตัวดื่มเข้าไป
“ท่านพี่” หยวนฟานเดินเข้าไปประคองสามีหนุ่มหลังจากเห็นสภาพของเขา “เหตุใดท่านจึงเมาเช่นนี้ละเจ้าคะมีเรื่องอันใดหรือไม่” คำถามของภรรยาทำให้ชายหนุ่มแย้มยิ้มออกมา
“พี่ดีใจเล็กน้อย เจ้าไม่ต้องกังวลพี่ไม่ดื่มเช่นนี้ทุกวันหรอก” นํ้าเสียงอ้อแอ้ตอบกลับโดยที่รอยยิ้มยังไม่จางหายจากใบหน้าของผู้พูด
“เจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นข้าจะพาท่านไปนอน” เสียงสนทนาของทั้งสองเริ่มเบาลงจนกระทั่งหายไปจากห้องหลักของบ้าน
กุยเฮยผู้อยู่ในอกเสื้อของหยูเจียงจึงได้ค่อย ๆ โผล่ร่างน้อยของตนออกมาเมื่อหยูเจียงนอนราบบนที่นอนแล้ว531
เอิ๊ก! เต่าตัวน้อยส่งเสียงเรอทำให้หยวนฟานที่กำลังใช้ผ้าอุ่นเช็ดหน้าให้สามีมองไปทางต้นเสียง
สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย “กุยเฮยเจ้าอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เต่าตัวน้อยมองไปทางนาง“ท่านแม่ข้าอยู่กับท่านพ่อ” นํ้าเสียงของผู้พูดไม่ได้แตกต่างจากสามีของตน
หยวนฟานจึงใช้สองมือยกตัวของเต่าตัวน้อยขึ้นมาและก็ต้องยู่หน้า “เจ้าเองก็ดื่มเหล้ามาด้วยอย่างนั้นหรือ”
ผู้ฟังผงกหัวตาปรือยอมรับตามตรง “เฮ้อ! เจ้ายังเด็กอยู่เลย ริทำตัวเป็นเต่าขี้เมาเสียแล้ว ข้าจะไปต้มนํ้าแกงสร่างเมาให้ก็แล้วกัน” ผู้ฟังอยากจะแย้งเหลือเกินว่า(ท่านแม่ข้ามีอายุนับพันปีแล้วนะขอรับ) ทว่าเมื่อเจ้
